30 december 2010

Foto's Turkije

Hierbij wat foto's van de twee 8a+en die ik in Geyik Bayiri klom, gemaakt door Rogier Mattens. Bedankt Rogier!

Freedom is a battle (8a+)


Turkish Airways (8a+)

25 december 2010

Turkey Climbing Trip - Part 2

M'n klimvakantie in Turkije zit erop, ik ben weer thuis. Met ruim 20 graden temperatuur verschil en sneeuw in plaats van zon is dat wel even wennen. Ik denk nog regelmatig verlangend terug aan de relaxte sfeer, het heerlijke ontbijt (muesli met een berg fruit!), het 's avonds na het klimmen een douche nemen en vervolgens gelijk aan kunnen schuiven voor het avondeten, de eenvoud van het leven in een tentje en natuurlijk de prachtige rots en omgeving. Toch is het fijn om gezellig thuis te zijn met de kerst.

Ik kan terug kijken op een geweldige trip. In totaal klom ik 29 routes van 7a en harder, waarvan 6 8en. Ik heb dus optimaal genoten van de prachtige lijnen. De kwaliteit van de routes in Turkije is echt ongekend hoog. Vrijwel alle lijnen zijn natuurlijk en bevatten enorme features, colonettes en 'no hands rests'. Het was heel gaaf om te merken hoe snel je inzicht en creativiteit toeneemt in zo'n gebied. Waar ik aan het begin van de vakantie nog in de stress raakte in een moeilijke onsight en viel, zette ik aan het eind gewoon de automatische piloot aan en kwamen de vetste oplossingen vanzelf naar boven. Je leert klimmen in een flow: niet oordelen over de passen of de grepen, maar accepteren en doorgaan. Twee dagen voordat we vertrokken klom ik op deze manier een geweldige 7c, Skyline genaamd, onsight. Daarnaast klom ik die dag ook m'n laatste project, Turkish Airways, uit. Dit is een route waarin alles perfect moet lopen. Het kleinste foutje wordt gelijk afgestraft. Toen ik de route klom liep alles dan ook perfect. Ik stapte de route in met muziek van Jack Johnson op de achtergrond. De zon scheen, maar het was nog zo vroeg dat het niet te warm was. Alles was relaxed en dat maakte de omstandigheden optimaal. Ik knalde zonder moeite door de twee cruxen heen en hing uiteindelijk nog vrijwel helemaal fris aan de eindbak. Toch bizar hoe makkelijk een project kan voelen als je hem uiteindelijk klimt.

Het einde van deze trip betekent ook het einde van m'n klimseizoen. Nu is het tijd om klimrust te nemen. Ruim twee weken niet klimmen en dan 24/7 knallen in de klimhal om fit te worden voor volgend jaar. Ik kan niet wachten!

10 december 2010

Turkey Climbing Trip

Na een lang wedstrijdseizoen besloot ik de rots op te gaan zoeken. 2,5 week geleden ontvluchtte ik de Hollandse kou en stapte ik in het vliegtuig naar Turkije. Het doel voor deze trip: veel mooie routes klimmen en lekker ontspannen na de wedstrijdstress van afgelopen periode. Ik wilde alleen maar klimmen waar ik zin in had. Dat is tot nu toe uitstekend gelukt. De routes hier zijn echt geweldig. Enorme features, stalagtieten, colonetten, het is echt 3D-klimmen. Voor het eerst vind ik het tof om buiten ontzettend lange lijnen te klimmen(van 40+ meter!), vooral onsight is echt geweldig. Je bevindt je in een enorme zee van colonettes waarin je eindeloos kan blijven klimmen. Ik heb dan ook al behoorlijk wat onsight en flash gedaan. Wat hoogtepuntjes:
- 7c No money no dance Flash
- 7c Be yourself Flash
- 7b+ Sabotaj Onsight
- 7b+ Pusht Bush Onsight

Daarnaast klom ik de eerste dag een 8a (Plastik Fantastik) in m'n tweede poging. Nog noit eerder was me dat gelukt, dus het was een mooi begin van deze fantastische trip. Later klom ik Okrimono, ook 8a, in m'n derde poging.

Toch was het hoogtepunt tot nu toe de route Freedom is a battle (8a+). Dit is een enorm dak met grote tufa's. Het kostte me meer dan een uur om alle passen uit te werken. Het resultaat: een 360, dubbele toohook, dubbele kneebar en een hele boel heelhookjes en fietsen. Twee dagen later wist ik de route in m'n 6e poging te klimmen. Ik kan met zekerheid zeggen dat dit de mooiste route is die ik ooit geklommen heb, echt geweldig!

Intussen heb ik door het hele gebied projectjes uitstaan. Na een boel onsights de laatste dagen is het tijd om eens wat projecten af te maken. Meer nieuws en foto's volgen later ;)

24 november 2010

Einde seizoen!!!!

Jaja, het is voorbij, het wedstrijdseizoen voor dit jaar. Vanaf begin september heb ik op één weekend na elke week een wedstrijd gehad en ik heb het overleefd. Ik moet toegeven dat ik nog nooit zo’n moeilijk seizoen gehad heb. Mentaal wilde het niet altijd lukken, in een aantal belangrijke wedstrijden maakte ik cruciale fouten en ik heb ook veel pech gehad waardoor ik vaak net de volgende ronde of het podium miste.

Het seizoen werd net als elk jaar afgesloten met de Worldcup en de EYS in Kranj. Vorig jaar heb ik deze wedstrijden moeten missen i.v.m. een blessure aan m’n rug, maar dit jaar was ik er gewoon weer bij. Als eerst stond de Worldcup op het programma. Ik klom deze wedstrijd relaxed en ik kon in beide kwalificaties tot diep in de verzuring doorklimmen. Over m’n klimmen was ik daarom ook zeer tevreden, over m’n vorm minder. Door al die wedstrijden heb ik weinig kunnen trainen en na zo’n lang en slopend seizoen zat er helaas niet zoveel meer in. De verzuring kwam naar mijn zin te vroeg. Uiteindelijk werd ik 28e, waarmee ik net de halve finale miste. Wel een beetje balen, maar ik moest door naar de volgende wedstrijd en kon er dus niet te lang mee zitten.

Tussen de Worldcup en de EYS hadden we een week in Slovenië te overbruggen. Wat doe je dan? Buitenklimmen in Misja Pec natuurlijk! Helaas waren de weergoden ons niet gunstig gestemd en hebben we vrijwel alleen maar regen gehad. Uiteindelijk waren alle routes nat: de 8b die ik uitgewerkt had, een 8a die ik nog graag had willen klimmen en een andere 8a, Corto, die ik uitgewerkt had. Deze laatste was nog het droogst, alleen het begin, het eind en wat grepen in het midden waren nat. Op de laatste dag wist ik deze route nog te klimmen en zo ging ik niet met lege handen naar huis. Overigens maakte de regen het niet minder gezellig. We zaten in een appartement met een groep internationale klimmers en we hebben veel lol gehad. Echt super leuk om elkaar ook buiten de wedstrijden om mee te maken.

Tenslotte stond afgelopen weekend echt de laatste wedstrijd op het programma. Aangezien er in Kranj maar één hotel is, zat het hele deelnemersveld bij elkaar. Iedereen was blij en opgetogen dat het seizoen er bijna opzat. Dat zorgde voor een super goede sfeer. Deelnemers van allerlei verschillende nationaliteiten zaten bij elkaar op de kamer en in de lobby kwam iedereen bij elkaar om de gezelligheid op te zoeken. De laatste wedstrijd voelde zo ook meer als een feest. Voor mij liep hij niet perfect. Ik was op, er zat totaal geen energie meer in m’n lichaam. Van het ene op het andere moment was ik leeg, niet eens verzuurd, maar echt leeg, en kon ik geen pas meer maken. Gelukkig wist ik nog wel door te dringen tot de finale, waarin ik uiteindelijk 9e werd. Nadat ik uit de route kwam werd ik door vriendinnen uit Oostenrijk en Schotland onthaald met chocola en allemaal andere rotzooi. Voor hun was het de laatste EYS ooit en het was dus tijd voor een afscheidsfeestje. Het seizoen was over, het was feest en ik moet zeggen dat ik ontzettend opgelucht ben dat het nu achter de rug is. Op naar 3 weken buiten klimmen in Turkije!!!!

10 november 2010

Zappsport

Een paar weken terug werd in Mountain Network Nieuwegein voor Zappsport The Battle opgenomen, waarin de jongens tegen de meisjes moesten klimmen. Casper en ik waren gevraagd om voorafgaand aan de wedstrijd de jongens en de meisjes een twee uur durende training te geven om te zorgen voor een optimale voorbereiding. Het was vooral veel gegiechel en na twee uur klommen ze al duidelijk een stuk behendiger omhoog. Helaas wonnen de jongens, maar het was een leuke dag en ik heb me goed vermaakt. De uitzending is inmiddels hier online te vinden

7 november 2010

NK Lead

Gisteren was het zover: het NK Lead. Twee jaar geleden mocht ik voor het eerst meedoen aan het NK en ik pakte toen gelijk de titel. Die wist ik vorig jaar succesvol te verdedigen en zo stond ik ook dit jaar als titelverdediger aan de start. Afgelopen week heb ik het daar best moeilijk mee gehad. Internationaal lukt het me steeds maar niet om echt lekker en naar m'n kunnen te klimmen, waardoor ik er mentaal best een beetje doorheen zat. Het NK Lead is de enige nationale wedstrijd die me echt wat uit maakt en op dit moment maakte dat het me best lastig. Wat nou als ik, net zoals bij alle internationale wedstrijden dit jaar, een fout maak of het mentaal helemaal verpest? Ik moest dus nog hard aan mezelf sleutelen om er gisteren sterk en vastberaden te staan.
Gisterochtend voelde ik me al een stuk beter. Ik had weer zin in de wedstrijd en ik was er bijna klaar voor. Toen de wedstrijd echt begon en we de eerste route in mochten lezen voelde ik dat het goed ging komen. Ik kon me ontspannen, ik kon genieten van de route en ik had er echt zin in. Zo klom ik de halve finale uit en ook in de finale kon ik deze mindset vasthouden. Ik was ontspannen en ik had de rust in m'n hoofd en m'n lichaam om de route zo te klimmen als ik wilde. Op hoog tempo klom ik van rust naar rust en ik knokte door tot een paar grepen onder de top.
Nadat Rachel geklommen had was het duidelijk dat ik gewonnen had. Een enorme opluchting! Ik ben best een beetje trots op mezelf dat ik het mentaal voor elkaar gekregen heb en ik voel me nu zo opgelucht, blij en energiek dat ik ervan overtuigd ben dat ik die energie op een positieve manier kan gebruiken voor de laatste 2 wedstrijden van dit seizoen. Deze overwinning voelt als een omslagpunt: vanaf nu ga ik weer lekker klimmen!

1 november 2010

Foto's Swisstrip

Zoals beloofd, de foto's van onze trainingsstage in Zwitserland. Met dank aan Elko die de enorme hal in Zurich heeft gefilmd (en daar wel 8 minuten mee bezig was!) Geneve Bern Milandia - Greifensee Gaswerk - Schlieren

28 oktober 2010

Swiss-trip

Deze week ben ik in Zwitserland. Niet om buiten te klimmen, maar om te trainen voor de laatste wedstrijden van dit jaar. Na vier dagen achtereen te hebben geklommen ben ik behoorlijk uitgeput, maar ook erg gemotiveerd.
Maandag begonnen we in Vitamparc, vlak bij Geneve. Een vrij kleine hal met ligt overhangende wanden en allemaal hoekjes. Met een overload aan harde routes hebben we ons prima vermaakt.
Dinsdag was Bern aan de beurt. Deze hal is zo ontzettend groot en indrukwekkend dat we eerst zeker een half uur onder aan de wanden hebben gestaan om te kijken welke routes we wilden klimmen. Een keuze maken was bijna onmogelijk. Gelukkig hadden we met Manuela (Sigrist) afgesproken. Zij kon me vertellen welke routes het mooist waren en 5,5 uur later was ik ontzettend vaak knetter verzuurd geweest en zat er geen energie meer in.
Woensdag vertrokken we naar Zurich. Omdat de onderarmen behoorlijk leeg waren besloten we te gaan boulderen in Milandia, Greifensee. Weer zo'n enorme hal met een gigantische oppervlakte aan mooie boulderwanden. Dankzij een lekker zonnetje brachten we de tweede helft van de middag door op de boulderwanden buiten die dit voorjaar voor de Boulder WC gebouwd zijn.
Tenslotte stond vandaag de hal in Schlieren (bij Zurich) op het programma. Ik vergise me toen ik in Bern dacht dat het niet meer beter en indrukwekkender kon worden. Deze hal was echt enorm, bestaande uit 3 hallen, waarvan de grootste speciaal voor wedstrijdklimmers is gebouwd met routes tot en met 9a. In alle ovegebleven hoekjes zijn boulderhokken, krachthonken, noem maar op, weggestopt. Helaas was ik al behoorlijk gaar, maar ik kon de verleiding niet weerstaan om toch nog een 7c, een 8b en een 8a in te stappen. Gelukkig klom ik de 7c nog os, maar in de andere twee voelde m'n lichaam aan als pudding.
Het is nu tijd voor een rustdag. Morgen staat er een dagje sightseeing in Zurich op het programma en zaterdag vliegen we terug voor de La Sportiva Climbing Party die avond en het NJK op zondag.

(Foto's volgen snel!)

24 oktober 2010

EYS Annecy

Liggend op bed in Vitamparc, Geneve, kijk ik terug op de wedstrijd van gister. Voor de verandering werden deze EYS de kwalificaties en de finale op dezelfde dag gehouden. 's Ochtends heel vroeg, zo vroeg dat het nog donker was, begonnen de kwali's. Na een belabberde warming-up op een veel te kleine opwarmwand mocht ik als 6e starten. Ik voelde al gelijk dat m'n lichaam niet zo aanvoelde als zou moeten. Afgelopen week had ik wat last gehad van de aanhechting van m'n buikspier. Door een bezoekje aan de fysio hoopte ik dat dat nu wat beter zou gaan, maar daarentegen was m'n spaning helemaal weg en had ik moeite met het controleren van m'n bewegingen. Ik wist me tot de laatste pas door te vechten en topte dus net niet. De tweede kwalificatie was een rechte wand. Rechte wand betekent geen spanning en dat kwam me nu wel goed uit. Ik klom de route heel relaxed en vrij gemakkelijk wist ik de eindgreep te fixeren. Het was genoeg om als 7e door te gaan naar de finale.

Omdat het voor de hand lag dat we met de finale de overhang in gestuurd zouden worden deed ik tussen de kwalificaties en de finale door nog wat spanningsoefeningen in de hoop dat de spanning op m'n buikspieren in de finale dan wat optimaler zou zijn. Het mocht echter niet baten. De finale klom ik super relaxed tot ik in de overhang kwam. Ik kon nog een paar passen maken maar zonder spanning kun je je in zo'n sterk deelnemersveld simpelweg niet staande houden. Zo eindigde ik als laatste in de finale op een 10e plek. Best teleurstellend. Ik hoop dat het met m'n buikspieren snel weer beter gaat.

11 oktober 2010

NK Boulderen

Afgelopen weekend werd in Mountain Network Amsterdam (THEA) het NK Boulderen gehouden. Ik wist niet zo goed wat ik nou van deze wedstrijd moest denken. Ik focus me dit jaar helemaal op Lead en aangezien het leadseizoen in volle gang is had ik al heel lang niet meer geboulderd. Zodoende begon m'n voorbereiding voor deze wedstrijd een week geleden en eigenlijk voelde alles best sterk aan. Dat was maar goed ook, want ik wilde deze wedstrijd winnen. Ik hield mezelf voor dat ik dat alleen kon doen door alle boulders te flashen. 'Als ik alles flash, kan ik mezelf niks verwijten'. Met die zin in m'n hoofd flashte ik in m'n laatste training alle boulders. Ik merkte dat zo'n doel me ontzettend sterk en gefocust maakte. Toen de wedstrijd eindelijk begon kon ik die houding vasthouden en vastberaden en geconcentreerd flashte ik alle halve finale boulders. Vera deed hetzelfde en het was duidelijk dat dit een enorme strijd zou worden.

Met de finale klom ik steeds na Vera. Aan het publiek kon ik precies horen wat ze deed. Telkens als ze een boulder niet uit klom dacht ik 'dit is m'n kans. Ik kan deze boulder flashen!'. Wanneer ik aan het publiek hoorde dat ze een boulder topte wist ik dat ik die boulder ook moest doen. Dat gaf me een enorme boost. Op een gegeven moment hing ik hopeloos in de wand. Ik kreeg m'n lichaam niet juist gepositioneerd en de volgende greep leek onbereikbaar. Ik moest die boulder flashen om Vera bij te houden. Die gedachte gaf me zoveel energie dat ik, hoewel ik al helemaal leeg was, toch nog de onbereikbare greep wist te pakken en de boulder uit klom. Ik ben er van overtuigd dat, als ik als eerste had geklommen, ik die boulder nooit in m'n eerste poging had kunnen doen. Ongeloolijk wat voor krachten dat naar boven brengt.

Na de laatste boulder was de strijd nog steeds niet beslist. We hadden allebei precies dezelfde score. Dat betekende een super finale. Als we allebei zouden toppen zou de organisatie het opgeven en dan zouden we gedeeld 1e eindigen. Vera topte de boulder. Ik viel uit de laatste pas. Zodoende werd ik 2e en de titel was voor Vera. Hoewel ik van te voren geen genoegen had genomen met een 2e plaats ben ik zwaar tevreden met m'n prestatie. Ik had nooit gedacht dat ik nog zo dicht bij zou kunnen komen bij iemand die fysiek zo ontzettend sterk is. Het was een fantastisch gevecht en ik heb alles gegeven wat ik in me had. Heel erg bedankt voor dit fantastische evenement!

6 oktober 2010

EYS Bulgarije

Twee dagen na Puurs werd duidelijk waarom ik me op de Worldcup zo slap had gevoeld. Ik werd ziek. Verkouden, hoofdpijn, keelpijn, BALEN! Ik had nog een paar dagen voordat we naar Bulgarije zouden vertrekken voor de 3e EYS van dit jaar. Ik moest dus zorgen dat ik snel beter werd. Ik besloot voor deze ene keer eens verstandig te zijn en rustig aan te doen. Ik word dan altijd wat zenuwachtig over m'n fitheid, maar er zat deze keer niets anders op.
De rust wierp zijn vruchten af en toen we vrijdag in het vliegtuig stapten was er alleen nog een vervelend hoestje over. Ik was er min of meer klaar voor om de volgende wedstrijd te klimmen.

Zaterdag werden de kwalificaties gehouden. Het kleine aantal deelnemers, de super kleine opwarmwand (wel zo'n 5m lang!) en het toch wel wat vreemde en armoedige Bulgarije maakten alles wat surreëel. Ik had niet echt het gevoel dat ik een EYS klom, maar daardoor was ik wel erg relaxed en zelfs wat onverschillig over de wedstrijd. Onder die omstandigheden kon ik heel vrij klimmen en ik topte samen met slechts twee anderen allebei de kwalificaties. Zo ging ik als eerste door naar de finale!
Wanneer de kwalificaties zo goed lopen is het moeilijk om je hoofd cool te houden. Ik startte als laatste in de finale. Ik was wat gespannen en de onverschilligheid en overtuiging die ik gister had gevoeld waren verdwenen. Daarmee verdween ook de kans op het podium. Ik schatte vrij vroeg in de route een pas verkeerd in. Dat probeerde ik te herstellen door terug te klimmen, maar dat was zo ontzettend hard dat ik veel te vroeg viel. Ik was niet verzuurd, niet vermoeid en ik baalde wederom als een stekker. Uiteindelijk werd ik 7e en ik moet zeggen dat het me nu wel behoorlijk hoog zit dat het me elke keer weer niet lukt om op het cruciale moment het beste van mezelf te laten zien. Ik ben fit, ik voel me sterk en ik weet dat ik in de top thuishoor, maar tot nog toe lukt het me niet om dat ook overtuigend te laten zien in m'n klimmen en daar baal ik behoorlijk van.

Een impressie:
Op weg van Sofia naar Veliko Tarnovo



De trappen naar de klimhal

De klimhal

Op weg van de klimhal naar het hotel




Het wedstrijdseizoen in volle gang

De afgelopen weken volgden de internationale wedstrijden zich achter elkaar op. Ik was nog geen twee dagen thuis van het WK Jeugd of we vertrokken alweer naar Imst voor het EK.

EK IMST
Nog enigzins vermoeid van het WK Jeugd begon ik aan de kwalificaties. In m'n eeste kwali ging het gelijk mis. Ik was heel relaxed (misschien wel iets te) aan het klimmen toen ik vrij vroeg in de route een greep bij probeerde te pakken en daarbij m'n eigen hand wegstootte. Hiermee eindigde ik als 39e ergens onder in het deelnemersveld. Om nog halve finale te kunnen halen moest ik in de tweede route knallen. Vastberaden stapte ik de route in. Ik vocht door tot ik helemaal leeg en totaal verzuurd was. Helaas lag de route me niet echt, maar ondanks dat wist ik me toch tot een 22e plek in de tweede kwalificatie te vechten. Bij elkaar was het niet genoeg om de halve finale te halen. Ik eindigde op de 34e plek. Je kan begrijpen dat ik daar absoluut niet blij mee ben, vooral omdat ik niet alles heb kunnen geven wat ik in me had. Aangezien de volgende wedstrijd alweer voor de deur stond was het een kwestie van accepteren en loslaten, zodat ik me op de volgende wedstrijd kon gaan focussen, de Worldcup in Puurs.

WORLDCUP PUURS
Puurs is voor mij min of meer een thuishal. In de voorbereiding naar het wedstrijdseizoen toe zijn we vaak naar Belgie gereden om in dit enorme dak onsight te kunnen trainen. De stijl ligt me heel goed en ik ken de wanden. Ik had m'n zinnen dan ook op deze wedstrijd gezet. Tot nu toe had ik het idee dat ik dit jaar nog geen enkele wedstrijd optimaal gepresteerd heb door een foutje, zenuwen, andere mentale dingen etc. In Puurs moest daar maar eens een einde aan komen. Zodra ik de eerst kwalificatie klom voelde ik dat het niet goed zat. Ik was heel slap, ik kon niet meer afblokken en m'n lichaam was al heel snel helemaal leeg. Ik kon niet verzuren. Na een aantal passen was het gewoon op en de pogingen om daar nog iets tegen te doen waren hopeloos. De tweede kwalificatie en de halve finale voelden precies zo. Ik eindigde op een 22e plaats. Wederom was ik niet tevreden. Ik had deze keer wel alles gegeven, maar ik baalde dat er niet zoveel in zat. Even ter vergelijking: vorig jaar met de Worldcup in Puurs werd ik 21e. Er deden toen evenveel mensen mee. Ik was destijds erg blij met m'n prestatie. Dit jaar voel ik me sterker en fitter. In de trainingen heb ik een grote stap vooruit gemaakt, maar met de wedstrijden komt dat er niet uit. Zo baal ik nu van een resultaat waar ik vorig jaar nog super blij mee was.

26 september 2010

WK Jeugd

Het is alweer even geleden, maar de laatste weken zijn zo snel voorbij gevlogen dat ik er nu pas aan toe kom om een blogbericht over het WK Jeugd te schrijven.
Voor mij was het WK Jeugd dé belangrijkste wedstrijd van het jaar. Op dat ene moment moet je knallen en foutloos zijn. De prestatie die je daar uiteindelijk neerzet is het resultaat van een maanden durende voorbereiding. Niet alleen fysiek moet het goed zitten, maar ook, en misschien wel vooral, mentaal. Na de laatste EYS in Wenen zat het niet alleen fysiek, maar ook mentaal helemaal verkeerd. Ik had nog een kleine vier weken om dat recht te zetten en vastberaden om er wat moois van te maken ging ik aan de slag. De eerste dag nadat ik thuis kwam uit Wenen maakte ik een TO DO FOR WYC list. Drie weken lang trainde ik knetter hard. Eindeloos draaide ik duurseries in sloterdijk en samen met TopCH en Jong Oranje organiseerden we trips naar Puurs, Wuppertal en andere mooie hallen om onsight te trainen. Tussendoor las ik boeken over het mentale aspect van klimmen en sprak ik met Arlo (m'n trainer/coach) over wat er nou eigenlijk verkeerd ging. Aan het eind van deze periode van voorbereiding kon ik alle punten van m'n TO DO list afstrepen en ik ging dan ook vol vertrouwen, met een enorme motivatie en met heel veel gretigheid naar Edinburgh waar het WK Jeugd plaats zou vinden.

Tijdens de eerste kwalificatiedag viel alles op z'n plaats. Ik voelde me sterk en ik voelde me thuis in de top. Alle twijfels over of ik het wel kon en of ik daar wel thuis hoorde tussen al die sterke klimmers verdwenen. Ik denk dat ik in die eerste kwalificatie voor het eerst echt een flow heb gehad. De route liep zo ontzettend makkelijk en ik was zo aan het genieten van de passen dat ik niet eens moe was toen ik aan de eindgreep hing. Ook de tweede kwalificatie liep goed. Dit was een route op de rechte wand, hetgeen helemaal fout ging in de voorgaande wedstrijden. In de voorbereiding naar het WK heb ik veel rechte wand geklommen en het vertrouwen dat ik het kon was er. Ik tikte de laatste greep aan en dat was genoeg om als 8e door te gaan naar de halve finale.
In de halve finale moest het allemaal gebeuren. M'n doel was om finale te halen, net als vorig jaar, en dan moet je het beste van jezelf laten zien in de halve finale. Dat deed ik echter niet. Ik klom soepel en snel door, totdat ik helemaal kapot op een matige rust aankwam. Daar kon ik herstellen, maar in de passen daarna was ik niet foutloos. Zoals ik al eerder zei moet je op zo'n moment foutloos zijn. Elke fout wordt afgestraft. Hopeloos draaide ik uit de route, er was geen redden meer aan. Uiteindelijk werd ik hiermee 9e. Een vreselijke plaats. Op een + na miste ik de finale.

Als perfectionist wil je eigenlijk altijd foutloos zijn. Het is heel moeilijk om te accepteren dat je een mens en geen robot bent en dus ook fouten maakt. Dat maakt het resultaat voor mij behoorlijk zuur, maar als ik terug kijk op deze wedstrijd kan ik toch wel redelijk tevreden zijn met m'n 9e plaats en vooral met de manier waarop ik me daarheen geknokt heb.

22 augustus 2010


Spit Bull 8a+/8b (foto Rogier Mattens)

17 augustus 2010

EYS Wenen

Afgelopen weekend werd in Wenen de tweede EYS van het seizoen gehouden. Na drie weken buiten klimmen was ik niet topfit op plastic, maar toch hoopte ik hier natuurlijk een mooi resultaat neer te zetten. Dingen liepen echter anders dan ik had gehoopt. In m'n eerste route klom ik gemakkelijk en ontspannen totdat ik een greep miste, van de vorige greep afgleed en vervolgens in het touw hing. Dit bracht me tot een gedeelde 14e plaats. Dat zat goed fout dus! Ik had alleen nog kans om finale te halen als ik de tweede route zou toppen. De route lag me beter en ik was vastbesloten om hem uit te klimmen. Helaas werkte m'n lichaam tegen. Al vanaf het begin voelden de passen hard en m'n armen zwaar. Ik kon doorvechten tot vlak onder de top, maar toen was het echt leeg. De kans op het behalen van de finale, wat de afgelopen drie jaar een vanzelfsprekendheid is geworden (sinds m'n tweede EYS, drie jaar geleden heb ik geen finale meer gemist), was hiermee verkeken. Ik baal dus echt enorm. Ik ben niet fit genoeg en mentaal zit er behoorlijk wat verkeerd. Over 3,5 week zal het WK Jeugd beginnen. Het is nu dus tijd om eens eerlijk naar mezelf te kijken en het een en ander te veranderen.

7 augustus 2010

St Léger en Orpierre

Na drie weken Zuid-Franse rots hing ik vandaag weer aan het plastic in de klimhal. Wel even wennen. Het waren drie topweken. Ik heb genoten van de rust en de prachtige routes in St Léger, waar ik naast Spit Bull nog een hele lading 7's en een 8a klom.
Daarna zijn we doorgereden naar Orpierre. Dat was wel even slikken, veel minder pure rots, ontzettend veel mensen, al die Hollanders! Gelukkig kon ik me daar na een paar dagen overheen zetten en heb ik toch nog lekker kunnen klimmen. Na m'n grote project in St Léger had ik nu behoefte aan wat onsight. Zodoende klom ik Ca va couiner, 7c, onsight en Heureusement il'y a de la biere in de tweede poging.



Aan het eind van de vakantie waren we allemaal behoorlijk leeg. Voor de laatste klimdag hadden we dan ook een rustdag nodig. Die dag reden we naar de Verdon, om even een kijkje te nemen. Ik had altijd het idee dat de Verdon grote, grijze, rechte wanden waren. Het trok me nooit echt aan. Niets bleek minder waar. Zodra we de eerste bocht omhoog namen kwam er een enorme wand vol colonette's achter de weg tevoorschijn. We stopten even om te kijken. Martijn wees me twee grote colonette's aan. 'Daar loopt Tom et je ris, 8b+. Een route van 60m. Je daalt van bovenaf af, tot dat kleine grotje daar, en dan klim je omhoog de kloof uit. Als je die wil proberen, bel me dan!' Zo'n mooie lijn heb ik nog nooit gezien. Gelijk wist ik één ding zeker: Zodra ik 8b+ kan klimmen moet ik dit ding proberen! Toen ik thuis kwam heb ik een foto uitgeprint en boven m'n bed gehangen. Dit wordt mijn grote motivatie. Die route moét ik klimmen.

27 juli 2010

Low gravity day

Vandaag werkte de zwaartekracht met me mee. Al meer dan 15 pogingen had ik getrokken in mijn project, Spit Bull, 8b. Ik vond de route nog steeds mooi en een genot om te klimmen, maar op een gegeven moment moet die beklimming ook gewoon komen. De laatste dagen kwam ik constant op de laatste twee passen uit de route zetten. Ik begon al aan mezelf te twijfelen. Misschien wil ik wel niet graag genoeg, of juist te graag? Ik had iets nodig dat me net over die lijn duwde, om ook de laatste pas er uit te persen. Ik weet niet wat dat 'iets' precies moest zijn, maar ik weet wel dat ik het vandaag had. Alle passen liepen als een trein. Geen enkel foute, geen aarzeling, geen misstap. Ineens hing ik aan de eindbak. Nu niet meer wegglijden! Ging het door m'n hoofd. Pas een paar uur later besefte ik dat ik het echt gedaan had. M'n eerste 8b! Heerlijk als de zwaartekracht een dagje meezit. Ik ga er nu nog lekker een weekje in de rots van genieten.

13 juli 2010

WC Chamonix

Gister was het zover, de aftrap van het leadseizoen in Chamonix. Twee jaar geleden klom ik hier mijn eerte Worldcup, waarin ik ook gelijk mijn eerste halve finale klom. Dit jaar ging het minder voorspoedig.
Eerste route: een rechte wand, pff! Waarom? Precies mijn stijl, niet dus! Ik klom dan ook niet heel relaxed. Het eerste deel van de route was ik best gespannen en liep alles stroef. Gelukkig kon ik halverwege de knop omzetten. Eén greep voor de top kwam ik eruit, helaas. Het klimmen was niet zoals ik van mezelf ken, maar ik was wel blij dat ik die mentale knop nu gevonden heb.
Tweede route: dikke overhang en niet al te lang. Dat is meer wat voor mij. Veel mensen toppen, dus ik weet wat me te doen staat. Ik heb er het volste vertrouwen in dat ook ik deze route uit kan klimmen. Het begin loopt erg soepel en de passen voelen absoluut niet hard aan. Dan maak ik een fout en sta ik opeens weer op de grond.
Uiteindelijk eindig ik hiermee op een 45e plek. Absoluut geen bevredigend resultaat. Boos en teleurgesteld in mezelf kijk ik terug op deze wedstrijd. Nu lekker een aantal weken de rots in, wat ontspannen en veel mooie routes klimmen. Dan kan ik er weer helemaal tegenaan!

1 juli 2010

Een jaar lang klimmen

Ik ben geslaagd! Morgen krijg ik m'n diploma. Dat betekent dat ik dan echt officieel klaar ben met school! Al lange tijd droom ik ervan om me niet meer druk te hoeven maken om schoolwerk en alle tijd voor het klimmen te hebben. Ik zal dan ook niet verder studeren na de zomer, maar ik grijp m'n kans om een jaar lang voor de volle 100% voor het klimmen te kunnen gaan. Wat houdt dat dan precies in? Dat is eigenlijk heel eenvoudig:

- Meer trainen
Nu ik niet meer aan de vaste lestijden vast zit kan ik in de voorbereiding op het wedstrijdseizoen vaker 's ochtends én 's avonds trainen en er is ook meer ruimte voor trainingsstages.
- Meer wedstrijden
- Meer buitenklimmen
En dat is wel nodig, want de laatste keer dat ik langer dan een dag de rots heb gevoeld is inmiddels al een jaar geleden.

Ik heb er zin in!