26 september 2010

WK Jeugd

Het is alweer even geleden, maar de laatste weken zijn zo snel voorbij gevlogen dat ik er nu pas aan toe kom om een blogbericht over het WK Jeugd te schrijven.
Voor mij was het WK Jeugd dé belangrijkste wedstrijd van het jaar. Op dat ene moment moet je knallen en foutloos zijn. De prestatie die je daar uiteindelijk neerzet is het resultaat van een maanden durende voorbereiding. Niet alleen fysiek moet het goed zitten, maar ook, en misschien wel vooral, mentaal. Na de laatste EYS in Wenen zat het niet alleen fysiek, maar ook mentaal helemaal verkeerd. Ik had nog een kleine vier weken om dat recht te zetten en vastberaden om er wat moois van te maken ging ik aan de slag. De eerste dag nadat ik thuis kwam uit Wenen maakte ik een TO DO FOR WYC list. Drie weken lang trainde ik knetter hard. Eindeloos draaide ik duurseries in sloterdijk en samen met TopCH en Jong Oranje organiseerden we trips naar Puurs, Wuppertal en andere mooie hallen om onsight te trainen. Tussendoor las ik boeken over het mentale aspect van klimmen en sprak ik met Arlo (m'n trainer/coach) over wat er nou eigenlijk verkeerd ging. Aan het eind van deze periode van voorbereiding kon ik alle punten van m'n TO DO list afstrepen en ik ging dan ook vol vertrouwen, met een enorme motivatie en met heel veel gretigheid naar Edinburgh waar het WK Jeugd plaats zou vinden.

Tijdens de eerste kwalificatiedag viel alles op z'n plaats. Ik voelde me sterk en ik voelde me thuis in de top. Alle twijfels over of ik het wel kon en of ik daar wel thuis hoorde tussen al die sterke klimmers verdwenen. Ik denk dat ik in die eerste kwalificatie voor het eerst echt een flow heb gehad. De route liep zo ontzettend makkelijk en ik was zo aan het genieten van de passen dat ik niet eens moe was toen ik aan de eindgreep hing. Ook de tweede kwalificatie liep goed. Dit was een route op de rechte wand, hetgeen helemaal fout ging in de voorgaande wedstrijden. In de voorbereiding naar het WK heb ik veel rechte wand geklommen en het vertrouwen dat ik het kon was er. Ik tikte de laatste greep aan en dat was genoeg om als 8e door te gaan naar de halve finale.
In de halve finale moest het allemaal gebeuren. M'n doel was om finale te halen, net als vorig jaar, en dan moet je het beste van jezelf laten zien in de halve finale. Dat deed ik echter niet. Ik klom soepel en snel door, totdat ik helemaal kapot op een matige rust aankwam. Daar kon ik herstellen, maar in de passen daarna was ik niet foutloos. Zoals ik al eerder zei moet je op zo'n moment foutloos zijn. Elke fout wordt afgestraft. Hopeloos draaide ik uit de route, er was geen redden meer aan. Uiteindelijk werd ik hiermee 9e. Een vreselijke plaats. Op een + na miste ik de finale.

Als perfectionist wil je eigenlijk altijd foutloos zijn. Het is heel moeilijk om te accepteren dat je een mens en geen robot bent en dus ook fouten maakt. Dat maakt het resultaat voor mij behoorlijk zuur, maar als ik terug kijk op deze wedstrijd kan ik toch wel redelijk tevreden zijn met m'n 9e plaats en vooral met de manier waarop ik me daarheen geknokt heb.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen