28 oktober 2010

Swiss-trip

Deze week ben ik in Zwitserland. Niet om buiten te klimmen, maar om te trainen voor de laatste wedstrijden van dit jaar. Na vier dagen achtereen te hebben geklommen ben ik behoorlijk uitgeput, maar ook erg gemotiveerd.
Maandag begonnen we in Vitamparc, vlak bij Geneve. Een vrij kleine hal met ligt overhangende wanden en allemaal hoekjes. Met een overload aan harde routes hebben we ons prima vermaakt.
Dinsdag was Bern aan de beurt. Deze hal is zo ontzettend groot en indrukwekkend dat we eerst zeker een half uur onder aan de wanden hebben gestaan om te kijken welke routes we wilden klimmen. Een keuze maken was bijna onmogelijk. Gelukkig hadden we met Manuela (Sigrist) afgesproken. Zij kon me vertellen welke routes het mooist waren en 5,5 uur later was ik ontzettend vaak knetter verzuurd geweest en zat er geen energie meer in.
Woensdag vertrokken we naar Zurich. Omdat de onderarmen behoorlijk leeg waren besloten we te gaan boulderen in Milandia, Greifensee. Weer zo'n enorme hal met een gigantische oppervlakte aan mooie boulderwanden. Dankzij een lekker zonnetje brachten we de tweede helft van de middag door op de boulderwanden buiten die dit voorjaar voor de Boulder WC gebouwd zijn.
Tenslotte stond vandaag de hal in Schlieren (bij Zurich) op het programma. Ik vergise me toen ik in Bern dacht dat het niet meer beter en indrukwekkender kon worden. Deze hal was echt enorm, bestaande uit 3 hallen, waarvan de grootste speciaal voor wedstrijdklimmers is gebouwd met routes tot en met 9a. In alle ovegebleven hoekjes zijn boulderhokken, krachthonken, noem maar op, weggestopt. Helaas was ik al behoorlijk gaar, maar ik kon de verleiding niet weerstaan om toch nog een 7c, een 8b en een 8a in te stappen. Gelukkig klom ik de 7c nog os, maar in de andere twee voelde m'n lichaam aan als pudding.
Het is nu tijd voor een rustdag. Morgen staat er een dagje sightseeing in Zurich op het programma en zaterdag vliegen we terug voor de La Sportiva Climbing Party die avond en het NJK op zondag.

(Foto's volgen snel!)

24 oktober 2010

EYS Annecy

Liggend op bed in Vitamparc, Geneve, kijk ik terug op de wedstrijd van gister. Voor de verandering werden deze EYS de kwalificaties en de finale op dezelfde dag gehouden. 's Ochtends heel vroeg, zo vroeg dat het nog donker was, begonnen de kwali's. Na een belabberde warming-up op een veel te kleine opwarmwand mocht ik als 6e starten. Ik voelde al gelijk dat m'n lichaam niet zo aanvoelde als zou moeten. Afgelopen week had ik wat last gehad van de aanhechting van m'n buikspier. Door een bezoekje aan de fysio hoopte ik dat dat nu wat beter zou gaan, maar daarentegen was m'n spaning helemaal weg en had ik moeite met het controleren van m'n bewegingen. Ik wist me tot de laatste pas door te vechten en topte dus net niet. De tweede kwalificatie was een rechte wand. Rechte wand betekent geen spanning en dat kwam me nu wel goed uit. Ik klom de route heel relaxed en vrij gemakkelijk wist ik de eindgreep te fixeren. Het was genoeg om als 7e door te gaan naar de finale.

Omdat het voor de hand lag dat we met de finale de overhang in gestuurd zouden worden deed ik tussen de kwalificaties en de finale door nog wat spanningsoefeningen in de hoop dat de spanning op m'n buikspieren in de finale dan wat optimaler zou zijn. Het mocht echter niet baten. De finale klom ik super relaxed tot ik in de overhang kwam. Ik kon nog een paar passen maken maar zonder spanning kun je je in zo'n sterk deelnemersveld simpelweg niet staande houden. Zo eindigde ik als laatste in de finale op een 10e plek. Best teleurstellend. Ik hoop dat het met m'n buikspieren snel weer beter gaat.

11 oktober 2010

NK Boulderen

Afgelopen weekend werd in Mountain Network Amsterdam (THEA) het NK Boulderen gehouden. Ik wist niet zo goed wat ik nou van deze wedstrijd moest denken. Ik focus me dit jaar helemaal op Lead en aangezien het leadseizoen in volle gang is had ik al heel lang niet meer geboulderd. Zodoende begon m'n voorbereiding voor deze wedstrijd een week geleden en eigenlijk voelde alles best sterk aan. Dat was maar goed ook, want ik wilde deze wedstrijd winnen. Ik hield mezelf voor dat ik dat alleen kon doen door alle boulders te flashen. 'Als ik alles flash, kan ik mezelf niks verwijten'. Met die zin in m'n hoofd flashte ik in m'n laatste training alle boulders. Ik merkte dat zo'n doel me ontzettend sterk en gefocust maakte. Toen de wedstrijd eindelijk begon kon ik die houding vasthouden en vastberaden en geconcentreerd flashte ik alle halve finale boulders. Vera deed hetzelfde en het was duidelijk dat dit een enorme strijd zou worden.

Met de finale klom ik steeds na Vera. Aan het publiek kon ik precies horen wat ze deed. Telkens als ze een boulder niet uit klom dacht ik 'dit is m'n kans. Ik kan deze boulder flashen!'. Wanneer ik aan het publiek hoorde dat ze een boulder topte wist ik dat ik die boulder ook moest doen. Dat gaf me een enorme boost. Op een gegeven moment hing ik hopeloos in de wand. Ik kreeg m'n lichaam niet juist gepositioneerd en de volgende greep leek onbereikbaar. Ik moest die boulder flashen om Vera bij te houden. Die gedachte gaf me zoveel energie dat ik, hoewel ik al helemaal leeg was, toch nog de onbereikbare greep wist te pakken en de boulder uit klom. Ik ben er van overtuigd dat, als ik als eerste had geklommen, ik die boulder nooit in m'n eerste poging had kunnen doen. Ongeloolijk wat voor krachten dat naar boven brengt.

Na de laatste boulder was de strijd nog steeds niet beslist. We hadden allebei precies dezelfde score. Dat betekende een super finale. Als we allebei zouden toppen zou de organisatie het opgeven en dan zouden we gedeeld 1e eindigen. Vera topte de boulder. Ik viel uit de laatste pas. Zodoende werd ik 2e en de titel was voor Vera. Hoewel ik van te voren geen genoegen had genomen met een 2e plaats ben ik zwaar tevreden met m'n prestatie. Ik had nooit gedacht dat ik nog zo dicht bij zou kunnen komen bij iemand die fysiek zo ontzettend sterk is. Het was een fantastisch gevecht en ik heb alles gegeven wat ik in me had. Heel erg bedankt voor dit fantastische evenement!

6 oktober 2010

EYS Bulgarije

Twee dagen na Puurs werd duidelijk waarom ik me op de Worldcup zo slap had gevoeld. Ik werd ziek. Verkouden, hoofdpijn, keelpijn, BALEN! Ik had nog een paar dagen voordat we naar Bulgarije zouden vertrekken voor de 3e EYS van dit jaar. Ik moest dus zorgen dat ik snel beter werd. Ik besloot voor deze ene keer eens verstandig te zijn en rustig aan te doen. Ik word dan altijd wat zenuwachtig over m'n fitheid, maar er zat deze keer niets anders op.
De rust wierp zijn vruchten af en toen we vrijdag in het vliegtuig stapten was er alleen nog een vervelend hoestje over. Ik was er min of meer klaar voor om de volgende wedstrijd te klimmen.

Zaterdag werden de kwalificaties gehouden. Het kleine aantal deelnemers, de super kleine opwarmwand (wel zo'n 5m lang!) en het toch wel wat vreemde en armoedige Bulgarije maakten alles wat surreƫel. Ik had niet echt het gevoel dat ik een EYS klom, maar daardoor was ik wel erg relaxed en zelfs wat onverschillig over de wedstrijd. Onder die omstandigheden kon ik heel vrij klimmen en ik topte samen met slechts twee anderen allebei de kwalificaties. Zo ging ik als eerste door naar de finale!
Wanneer de kwalificaties zo goed lopen is het moeilijk om je hoofd cool te houden. Ik startte als laatste in de finale. Ik was wat gespannen en de onverschilligheid en overtuiging die ik gister had gevoeld waren verdwenen. Daarmee verdween ook de kans op het podium. Ik schatte vrij vroeg in de route een pas verkeerd in. Dat probeerde ik te herstellen door terug te klimmen, maar dat was zo ontzettend hard dat ik veel te vroeg viel. Ik was niet verzuurd, niet vermoeid en ik baalde wederom als een stekker. Uiteindelijk werd ik 7e en ik moet zeggen dat het me nu wel behoorlijk hoog zit dat het me elke keer weer niet lukt om op het cruciale moment het beste van mezelf te laten zien. Ik ben fit, ik voel me sterk en ik weet dat ik in de top thuishoor, maar tot nog toe lukt het me niet om dat ook overtuigend te laten zien in m'n klimmen en daar baal ik behoorlijk van.

Een impressie:
Op weg van Sofia naar Veliko Tarnovo



De trappen naar de klimhal

De klimhal

Op weg van de klimhal naar het hotel




Het wedstrijdseizoen in volle gang

De afgelopen weken volgden de internationale wedstrijden zich achter elkaar op. Ik was nog geen twee dagen thuis van het WK Jeugd of we vertrokken alweer naar Imst voor het EK.

EK IMST
Nog enigzins vermoeid van het WK Jeugd begon ik aan de kwalificaties. In m'n eeste kwali ging het gelijk mis. Ik was heel relaxed (misschien wel iets te) aan het klimmen toen ik vrij vroeg in de route een greep bij probeerde te pakken en daarbij m'n eigen hand wegstootte. Hiermee eindigde ik als 39e ergens onder in het deelnemersveld. Om nog halve finale te kunnen halen moest ik in de tweede route knallen. Vastberaden stapte ik de route in. Ik vocht door tot ik helemaal leeg en totaal verzuurd was. Helaas lag de route me niet echt, maar ondanks dat wist ik me toch tot een 22e plek in de tweede kwalificatie te vechten. Bij elkaar was het niet genoeg om de halve finale te halen. Ik eindigde op de 34e plek. Je kan begrijpen dat ik daar absoluut niet blij mee ben, vooral omdat ik niet alles heb kunnen geven wat ik in me had. Aangezien de volgende wedstrijd alweer voor de deur stond was het een kwestie van accepteren en loslaten, zodat ik me op de volgende wedstrijd kon gaan focussen, de Worldcup in Puurs.

WORLDCUP PUURS
Puurs is voor mij min of meer een thuishal. In de voorbereiding naar het wedstrijdseizoen toe zijn we vaak naar Belgie gereden om in dit enorme dak onsight te kunnen trainen. De stijl ligt me heel goed en ik ken de wanden. Ik had m'n zinnen dan ook op deze wedstrijd gezet. Tot nu toe had ik het idee dat ik dit jaar nog geen enkele wedstrijd optimaal gepresteerd heb door een foutje, zenuwen, andere mentale dingen etc. In Puurs moest daar maar eens een einde aan komen. Zodra ik de eerst kwalificatie klom voelde ik dat het niet goed zat. Ik was heel slap, ik kon niet meer afblokken en m'n lichaam was al heel snel helemaal leeg. Ik kon niet verzuren. Na een aantal passen was het gewoon op en de pogingen om daar nog iets tegen te doen waren hopeloos. De tweede kwalificatie en de halve finale voelden precies zo. Ik eindigde op een 22e plaats. Wederom was ik niet tevreden. Ik had deze keer wel alles gegeven, maar ik baalde dat er niet zoveel in zat. Even ter vergelijking: vorig jaar met de Worldcup in Puurs werd ik 21e. Er deden toen evenveel mensen mee. Ik was destijds erg blij met m'n prestatie. Dit jaar voel ik me sterker en fitter. In de trainingen heb ik een grote stap vooruit gemaakt, maar met de wedstrijden komt dat er niet uit. Zo baal ik nu van een resultaat waar ik vorig jaar nog super blij mee was.