7 november 2010

NK Lead

Gisteren was het zover: het NK Lead. Twee jaar geleden mocht ik voor het eerst meedoen aan het NK en ik pakte toen gelijk de titel. Die wist ik vorig jaar succesvol te verdedigen en zo stond ik ook dit jaar als titelverdediger aan de start. Afgelopen week heb ik het daar best moeilijk mee gehad. Internationaal lukt het me steeds maar niet om echt lekker en naar m'n kunnen te klimmen, waardoor ik er mentaal best een beetje doorheen zat. Het NK Lead is de enige nationale wedstrijd die me echt wat uit maakt en op dit moment maakte dat het me best lastig. Wat nou als ik, net zoals bij alle internationale wedstrijden dit jaar, een fout maak of het mentaal helemaal verpest? Ik moest dus nog hard aan mezelf sleutelen om er gisteren sterk en vastberaden te staan.
Gisterochtend voelde ik me al een stuk beter. Ik had weer zin in de wedstrijd en ik was er bijna klaar voor. Toen de wedstrijd echt begon en we de eerste route in mochten lezen voelde ik dat het goed ging komen. Ik kon me ontspannen, ik kon genieten van de route en ik had er echt zin in. Zo klom ik de halve finale uit en ook in de finale kon ik deze mindset vasthouden. Ik was ontspannen en ik had de rust in m'n hoofd en m'n lichaam om de route zo te klimmen als ik wilde. Op hoog tempo klom ik van rust naar rust en ik knokte door tot een paar grepen onder de top.
Nadat Rachel geklommen had was het duidelijk dat ik gewonnen had. Een enorme opluchting! Ik ben best een beetje trots op mezelf dat ik het mentaal voor elkaar gekregen heb en ik voel me nu zo opgelucht, blij en energiek dat ik ervan overtuigd ben dat ik die energie op een positieve manier kan gebruiken voor de laatste 2 wedstrijden van dit seizoen. Deze overwinning voelt als een omslagpunt: vanaf nu ga ik weer lekker klimmen!

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen