7 november 2011

Swiss-trip

Na de Worldcup in Valence reisde Elko en ik met de Zwitsers mee naar Zwitserland om daar een week te trainen. Het was weer een geweldige week! Deze keer verbleven we in Zurich en klommen 7 dagen achter elkaar om maar genoeg van de goede trainingsfaciliteiten te kunnen profiteren. Want wat een klimhallen hebben ze daar zeg! Stuk voor stuk even groot met een enorm aantal mooie wanden en harde routes in overvloed (in tegenstelling tot de meeste Nederlandse hallen waar je de achtste graads op één hand of soms zelfs op één vinger kunt tellen).

Vrijdag en Zaterdag: Worldcup Valence

Zondag: 6 uur 's ochtends weg gereden uit Valence. Om 12 uur aangekomen in Bern en daar nog heerlijk een paar uur getraind. 's Avonds door gereden naar Zurich.

Maandag: Lekker bijgeslapen en vervolgens vijf uur lang non-stop getraind in Schlieren, een enorme klimhal gebouwd in een oud fabriekspand, bestaande uit maar liefst vier hallen! Training: veel harde routes in stappen en alles dubbelen.

Dinsdag: Training met de Zwitsers in Greifensee. Eerst drie routes onsight geklommen, daarna een aantal keer 5 minuten lang een door de coach aangewezen route klimmen en knetter hard verzuren. Ten slotte nog een krachtcircuitje.

Woensdag: Naar een klein boulderhalletje, Minimum genaamd. Helaas waren we zo kapot van de afgelopen dagen dat we het maar een uur vol hielden. Na veel om onszelf gelachen te hebben besloten we dat het zo niet zoveel zin had en hebben we een crashpad gepakt om alles even lekker op te rekken in de zon. 's Avonds naar een SPA, met uitzicht over heel Zurich, geweest om ons op te laden voor de laatste trainingsdag.

Donderdag: 's Ochtends wat sight-seeing Zurich gedaan. Daarna nog een laatste training gedraaid in Schlieren, wat toch wel echt de mooiste hal was. Het ging nog verbazingwekkend goed. We waren allebei al helemaal kapot, maar toch wist Elko nog een 8a en ik nog een 7c+ te flashen. Aangezien we ons aan onze afspraak moesten houden dat we vanaf nu alles alleen nog maar dubbelen, klommen we toch nog behoorlijk wat routes. Aan het eind van de training was echt alle energie op. Een mooie afsluiting van weer een geweldige week Zwitserland!

29 oktober 2011

22e met de Worldcup in Valence!

Ik kan met een goed gevoel terug kijken op de 8e Worldcup van het seizoen die gisteren en vandaag in Valence werd gehouden. Het was best een belangrijke wedstrijd voor me, vooral omdat ik het gevoel had dat ik na Puurs wat recht te zetten had. Daarom leefde ik de afgelopen weken helemaal naar deze wedstrijd toe. Twee weken trainde ik knetter hard en confronteerde ik mezelf in hele harde routes, waarvan ik zelf niet geloofde dat ik er uberhaupt passen in zou kunnen maken. Dat was iets wat me in Puurs wel duidelijk was geworden. Je kan dan wel 7c kunnen dubbelen, allemaal leuk en aardig, maar als je dan ineens een 8a / 8b voor je kiezen krijgt heb je daar weinig aan.
Vervolgens had ik twee weken de tijd om het een en ander te 'fine tunen' en mentaal wat dingen op te lossen. Nog meer confrontaties dus ;) Eigenlijk was het pas de laatste trainingen dat ik de fitheid op voelde komen. Zo ging ik uiteindelijk met behoorlijk wat vertrouwen en vooral ook enorm veel zin naar Valence toe.

Tijdens de eerste kwalificatie was ik behoorlijk gespannen. De route begon op de rechte wand en was erg getruct, met wat af steunen in een hoek en slechte modules die je op je schouder moest pakken, dingen waar je makkelijk fouten in kunt maken. Ik liet me echter niet door de zenuwen op de kop zitten. Door goed m'n rust te pakken waar dat kon en soms gewoon even stil te blijven staan en diep adem te halen wist ik het mentaal allemaal onder controle te krijgen. Ik kon super ver door klimmen in m'n verzuring en klom zo een geweldige kwalificatie. Een greep onder de top kwam ik er uit, wat me een 18e plek opleverde!
In de tweede kwalificatie was ik een stuk rustiger, maar toch liep het niet super. Ik klom vrij steady tot het ineens leeg was. Zo viel ik naar mijn idee te vroeg, wel leeg maar nog niet verzuurd. Na een tijd in spanning te hebben gezeten bleek het genoeg te zijn voor een halve finale plek. Super vet! Het voelde echt alsof ik een overwinning op mezelf behaald had.

De halve finale was een super gave, getructe route met allemaal kleine randjes. Ik klom vrij vlot tot het dak waar een lastige sequentie zat die ik niet helemaal door had (gelukkig had meer dan de helft van de andere deelnemers daar ook last van ;). Na een hoop twijfelen besloot ik toch te gaan. Ik kon de volgende greep fixeren en een aantal daarna ook nog. Dat twijfelen had m'n vingers echter helemaal leeg gezogen, waardoor ik de kleine randjes niet meer goed vast kon houden en uiteindelijk op greep 23 uit de route kwam. Dat was genoeg voor een 22e plaats. Er had nog wel meer ingezeten. En helemaal tevreden ben ik natuurlijk nooit ;), maar toch kijk ik met best een goed gevoel terug op deze wedstrijd. Dit geeft me energie en goede hoop voor de laatste paar wedstrijden. Knallen!!!

25 oktober 2011

N(J)K's

Het is alweer even geleden dat ik voor het laatst gepost heb. Ik ben inmiddels weer begonnen met studeren wat m'n leven weer een stuk drukker maakt. Gelukkig is het allemaal wel erg leuk en interessant dus dat maakt het een en ander goed ;)

Afgelopen weken vonden onder andere het NK Boulderen en het NJK Lead plaats. Met het NJK Lead pakte ik voor de zesde en laatste keer de titel. Mooi om zo m'n laatste jaar in de jeugd te 'vieren'. Ik moet zeggen dat het ook wel een opluchting is dat ik nu in Nederland 'jeugd af' ben. De wedstrijden brachten toch altijd veel druk met zich mee omdat winnen niet meer bijzonder was en ik dus eigenlijk alleen nog maar kon verliezen. Ik ben blij dat ik deze periode goed af heb kunnen ronden.

Foto: nkbv.nl

Het NK Boulder daarentegen was wel erg spannend! In de halve finale wist ik me als eerste voor de finale te plaatsen. Daar klom ik de meeste boulders erg overtuigend en daarmee verbaasde ik mezelf best een beetje (wat nou: ik kan niet dyno'en ;) ) Ik liet het in de finale echter erg liggen in boulder nummer 3. Nadat ik in m'n eerste poging zipte was de overtuiging helemaal weg en klom ik de boulder uiteindelijk niet meer uit. Balen!
Dit leverde uiteindelijk een 2e plek op. Niet slecht, ik had echt goed geklommen, maar ik baalde ontzettend dat ik het in die ene boulder had laten liggen.

Tijdens het NKB waren behoorlijk wat goeie fotografen aanwezig. Allemaal bedankt voor de vette foto's! Hieronder een kleine selectie van foto's van Jorg Kemner en Frank Bogerman.





2 september 2011

Imst: EYC en WK Jeugd

De laatste twee wedstrijden van een lange, drukke zomer zitten er op. Het was wel hectisch, een maand lang van hut naar her vliegen, maar ik heb echt een super leuke tijd gehad en ik kan terug kijken op een aantal mooie prestaties.

Vanuit Spanje vloog ik daar naar Imst voor de derde EYC van dit jaar. Aangezien de meeste internationale toppers al in Europa waren voor het WK Jeugd was deze wedstrijd een goede test om te kijken hoe ik ervoor stond. De eerste kwali liep super lekker. Alles ging vanzelf en pas helemaal bovenin begon ik te verzuren. In m'n hoofd kon ik echter goed rustig blijven, waardoor ik met een aantal mooie oplossingen nog flink wat passen door kon vechten. Dat leverde me een 6e plaats op. Niks wees erop dat ik geen finale zou halen. Ik was fit en mentaal zat het prima... totdat ik in het begin van de tweede kwalificatie weg zipte. Ineens stond ik weer op de grond. Ik snapte er niks van. Ik was behoorlijk ontdaan, omdat ik hiermee zeker geen finale zou halen. Toen ik een paar uur later naar de uitslag ging kijken bleek ik echter toch nog op het nippertje door te zijn! Met een 6e en een 23e plek zat ik net bij de beste 10 Europeanen. Haha, wat een wonder!
De volgende dag in de finale klom ik weer net zoals in m'n eerste kwalificatie. Lekker relaxed, tijd pakken om te rusten, goed tempo maken tussendoor en diep ademen. Alles liep vanzelf. Zo kwam ik vrij hoog in een route die me eigenlijk niet zo lag. Het leverde een 7e plek op. Als ik op het WK Jeugd zo zou klimmen zou het genoeg zijn voor een finale plaats. Een goed vooruitzicht dus!

Finale EYC (foto: Ernst Riha, klettersteig.com)

Na de EYC was het tijd om even lekker een weekje thuis bij te komen. Ik had verwacht dat ik dan zo veel bij kon tanken dat ik super fit naar het WJK toe zou gaan. Niks bleek echter minder waar. In die week thuis kwam alle vermoeidheid van de afgelopen weken naar buiten. M'n lichaam begon overal pijn te doen en met m'n hoofd was ik er ook niet helemaal bij. Toen we naar Imst vertrokken voelde het alsof ik onvoorbereid naar het WJK toe ging. Dat bleek ook op de wedstrijd. Tijdens m'n eerste kwalificatie was ik veel te zenuwachtig. In de tweede kwalificatie was ik juist niet gefocust genoeg. Ik kon de juiste balans niet vinden. 's Avonds belde ik lang met m'n coach en langzaam kwam het vertrouwen een beetje terug.
De volgende dag moest het gebeuren. De halve finale en de finale stonden op de planning. Nu kwam het er echt op aan. In de halve finale kon ik eindelijk weer lekker klimmen. Ik hoefde niet meer overal over na te denken en ik voelde me weer net zoals een week geleden. Door een stomme inlees fout kwam ik echter eerder uit de route dan nodig was. Ik was nog niet helemaal kapot en had nog best een stuk verder kunnen komen. Uiteindelijk strandde ik daarmee op de 16e plaats. Geen finale dus op m'n laatste WJK.
Ik voel me dom en een beetje gefrustreerd door die fout, maar ik ben wel blij dat ik het mentaal op het cruciale moment allemaal weer op een rijtje heb gekregen. Ik denk dat ik daar best een beetje trots op kan zijn.

WJK halve finale

Nu zijn er even geen internationale wedstrijden. Er staan wel twee EYC's Boulder op de planning, maar ik heb besloten om daar niet aan mee te doen. Ik geef m'n lichaam deze week even rust en dan heb ik nog een maand om me voor te bereiden op de WC in Puurs. Tijd voor duurtraining. Heerlijk! :)

19 augustus 2011

Rodellar

Na de EYC in Bulgarije vond ik het wel tijd om wat buiten te gaan klimmen. Met het drukke wedstrijdprogramma deze zomer was ik er van uit gegaan dat dat niet meer zou lukken. Toch bleek er tussen de EYC's in Bulgarije en Imst een klein gaatje vrij te zijn. Perfect om een paar dagen van de rots te kunnen genieten en vakantie te vieren!

Ik wilde al heel lang een keer naar Rodellar en dat kwam er deze week eindelijk van. Wat een fantastisch gebied zeg! Toen ik de eerste keer de vallei in liep kon ik m'n ogen niet geloven. Overal om me heen waren enorme overhangende wanden met prachtige colonettes. Aangezien ik maar vier klimdagen had besloot ik zo veel mogelijk wanden te verkennen en gewoon een hoop semi-harde routes te klimmen. Dat beviel prima. Vooral de ochtenden waren fijn, als de rest van de vallei nog lag te slapen en wij bijna het hele gebied voor ons zelf hadden. Heerlijk om lekker een beetje onder aan de rots te zitten, genietend van de zon en het uitzicht, en lekker je tijd te kunnen nemen in een route. 's Middags daarentegen leek het soms wel de Kalverstraat. Het kon zo maar gebeuren dat je naar de overkant van de sector keek en dan vijftig man onder aan de rots zag zitten. Iets minder relaxed, vooral ook omdat dit vaak lange wachttijden voor de mooie routes betekende.

Toch mocht dat de pret niet drukken. Ik heb een weekje heerlijk vakantie gevierd, een prachtig gebied ontdekt en een hoop hele mooie routes geklommen. Ik wist zelfs m'n eerste 7c+ flash te klimmen met de route El Delfin. Super gaaf om dat juist in deze route te doen. Waarschijnlijk heeft iedereen wel eens een foto gezien van de 'arch' van Rodellar. Door die boog loopt één route, El Delfin 7c+. Het is één van de klassiekers van het gebied, vooral ook door de prachtige ligging. Als je in die boog hangt kan je naar beide kanten door de hele vallei heen kijken. Super exposed, echt heel vet. Daarnaast wist ik ook nog twee hele mooie 8a's te klimmen (A Gravita en Rebelion en la granja). Ik wil hier zeker heel snel terug komen. En dan wat langer, zodat ik ook in de hardere lijnen kan werken waar ik nu verlangend naar heb zitten kijken, maar waar ik simpelweg geen tijd voor had. Ik heb er nu al zin in!

14 augustus 2011

EYC Veliko Tarnovo

Vorige week werd in Bulgarije de tweede European Youth Cup van dit seizoen gehouden. Deze zomer maak ik een lange trip met wedstrijden, trainen en buitenklimmen. Na het WK in Arco en de trainingsstage in Imst stond deze wedstrijd in Veliko Tarnovo dus op de planning. Aangezien er maar heel weinig mensen mee deden verschoof m'n doel van podium halen in één keer naar winnen. Dat bracht een hoop mentale stress met zich mee. Ineens werd ik weer zenuwachtig en moest ik m'n hoofd op een hele andere manier cool houden. Tijdens de kwalificaties liep dat niet helemaal zoals ik wilde, maar toch plaatste ik me als 3e voor de finale.
's Avonds keek ik nog eens terug op de dag. Het lukte me te analyseren wat er precies gebeurd was van binnen. Ik wist waar ik tegen aan liep en dus ook wat ik moest doen om daar vanaf te komen, zodat ik in de finale goed zou kunnen klimmen.
De dag van de finale voelde ik me al een stuk beter. In m'n hoofd was alles rustig en ik had zin in de wedstrijd. Helaas liep de finale route niet heel lekker. Vanaf het begin af aan waren de passen hard en moeilijk vloeiend aan elkaar te maken. Ik kwam niet lekker in de route, maar ik kon wel echt doorvechten. Uiteindelijk viel ik door verzuring, meestal een goed teken. Het bleek genoeg te zijn voor een 3e plek. M'n eerste podiumplaats op een EYC! Wat een enorme stap leek te zijn stelde eigenlijk niet zo veel voor. In m'n hoofd is er nu in ieder geval een barrière doorbroken. Ik weet nu dat ik het kan en dat geeft me veel vertrouwen voor de komende wedstrijden.

Binnenkort hopelijk filmpjes van de wedstrijd, gemaakt door Ulf Lennertz.

5 augustus 2011

Trainingsstage Imst-Innsbruck

Inmiddels is het WK alweer een tijdje geleden. Sinds die tijd ben ik non-stop met klimmen bezig geweest. Na de wedstrijd vloog ik niet met de Hollanders mee terug naar Nederland. In plaats daarvan stapte ik bij een paar Oostenrijkers in de auto. Zij zetten me af in Innsbruck waar ik vervolgens de trein naar Imst pakte. Daar stond vorige week namelijk een trainingsstage voor Jong Oranje op de planning. Een goede gelegenheid om vast wat aan de wand te wennen waarop eind deze maand het WK Jeugd wordt gehouden.

De wand bleek echter zo lang en overhangend te zijn en zo bomvol harde routes te zitten dat het een enorme fitheidstraining werd. In een Nederlandse hal zitten gemiddeld zo'n drie achtstegraads routes, als het er niet minder zijn. Daarnaast zijn bij ons de routes vaak kort en cruxie. In Imst is alles lang en hard en we keken onze ogen uit. We waren niet bij de wand weg te slaan en maakten trainingsdagen van gemiddeld zo'n 6 uur. Echt heerlijk! Ik voelde de fitheid met de dag toenemen. Een goede voorbereiding dus op de komende wedstrijden. De laatste twee dagen brachten we door in Innsbruck, waar het onsighten plaats maakte voor dikke inhoudstrainingen. Het resultaat: de laatste dag was ik totaal uitgeput van een trainingsweek van meer dan 25 uur, maar vooral ook enorm gemotiveerd en een stuk fitter dan voorheen. Eens kijken wat dat zal opleveren tijdens de EYC in Veliko Tarnovo.


Hieronder een klein overzichtje van wat we gedaan hebben:
Dag 1: Reis van Imst naar Arco. 16:30 aankomst Imst. Eerst een uurtje slaap inhalen. 17:30 aankomst team. 18:00 Uit eten. 21:00 Vroeg m'n bed in.

Dag 2: 12:30-17:30 klimmen. Trainingslogboek: 4 routes opwarmen, daarna routes onsighten(7a+, 7b+, 7c+, 8a, 7c, 8a, 7b+). Vervolgens snel terug naar het hostel om te koken. Eten: een dik bord rijst met kip en veel verse groenten.

Dag 3: 10:30-13:30 klimmen. Trainingslogboek: 4 routes opwarmen, daarna pogingen in harde routes (8a, 8b, 8a). Vervolgens naar het zwembad om lekker even bij te komen. Daar hoort natuurlijk ook een ijsje bij! Tenslotte de tweede training van de dag. 16:30-20:00 klimmen. Trainingslogboek: routes opwarmen, daarna dubbels (4x 7a+, 7b+). Behoorlijk vermoeid, dus afgesloten met buikspieren en lenigheid.

Dag 4: Rustdag. Met het hele team naar Area47, een waterpark, geweest.


Dag 5: 11:00-19:00 klimmen. Laatste dag in Imst dus nog even genieten van de routes. Trainingslogboek: 7a+, 7b+, 8a, 8a, 8a. Lang: 7c+, 7b+, 7b+. Daarna totaal uitgeput terug naar het hostel. Gelukkig hadden we nog restjes over en hoefden we dus niet te koken.

Dag 6: 11:00 weg uit het hostel. Trein naar Innsbruck. Daar in het hotel geïnstalleerd. Daarna uiteraard gaan klimmen. 14:30-19:30 klimmen. Trainingslogboek: routes opwarmen, 5 semi harde routes vrij snel achtereen (7c, 7c+, 7c, 7c, 7b+), boulderen en tenslotte rekken. Daarna terug gelopen naar het hotel en lekker bij de pizzeria gegeten.

Dag 7: 's Ochtends de stad ingeweest. Iedereen het fantastische 'Gouden Dak' laten zien (echt de moeite waard btw, haha niet dus!). 14:00-17:00 geklommen. Alleen vrij makkelijke routes, helemaal kapot namelijk.

Dag 8: 11:00 naar het station om de trein naar Munchen te halen. Op naar Bulgarije!

21 juli 2011

WK Arco

De eerste belangrijke wedstrijd van het jaar zit erop. Afgelopen woensdag startte voor mij het WK met de kwalificaties voor de lead. Maanden lang had ik hier naartoe getraind. Dit moest m'n eerste piek worden. Dat plan liep echter een beetje in het water toen ik een maand voor de wedstrijd een griep te pakken kreeg die steeds maar niet weg leek te gaan. Natuurlijk probeerde ik daar gewoon door heen te trainen (hmm, misschien werd het daarom wel niet beter ;)) maar juist in deze weken moet je duur een sprong gaan maken en dat deed het niet. Twee weken geleden besloot ik dat het zo niet ging werken en dat ik gas terug moest nemen. M'n griep ging over en ineens kwam de fitheid aanwaaien. De trainingen liepen weer lekker en het vertrouwen kwam terug. Ik was klaar voor de wedstrijd!
Toen ik een eerste blik op de startlijst wierp wist ik dat het behalen van de halve finale zeker niet makkelijk ging worden. Tachtig deelnemers hadden zich ingeschreven, stuk voor stuk super fit, omdat dit niet alleen voor mij, maar ook voor de rest van de deelnemers de belangrijkste wedstrijd van het jaar is. Voor iedereen een moment om te pieken dus.

Eenmaal bij de wedstrijdwand aangekomen was ik blij verrast. De wand was vernieuwd en er zaten vier routes in die er erg mooi uit zagen. Vrij continu op kleine randjes, dat lag me wel. Na een twee uur durende voorbereiding was ik aan de beurt. Ik wilde de route op hoog tempo klimmen, om de verzuring wat tegen te gaan. Dat lukte aardig. In m'n hoofd zat alles goed. Ik kon echt met het klimmen bezig zijn. Doordat ik steeds wat met het touw in de knoop zat rondom m'n benen verzuurde ik echter wel vrij snel. Normaal zou het dan snel afgelopen zijn, maar het lukte me ver door te klimmen in die verzuring. Als ik de volgende route net zo door zou kunnen bijten, maar dan zonder foutjes met het touw, zou een halve finale er misschien wel in zitten.

De tweede kwalificatie begon lekker. Ik klom vlot door, maar benutte de rusten ook. Alles voelde lekker soepel aan. Halverwege de route begon ik licht te verzuren, dus besloot ik het tempo nog wat omhoog te gooien. Niet meer nadenken, gewoon op gevoel doorklimmen. Ik had de demo zo goed bekeken dat m'n lichaam precies wist welke bewegingen het af moest spelen. Nog niet zwaar verzuurd bereikte ik een crux-pas. Ik had een duidelijk idee over hoe ik deze pas moest maken. Ik zette aan, maar pakte de greep niet op de juiste plek. Voor ik het wist lag ik eruit. Wel balen. Ik had niet slecht geklommen, maar het begin van die tweede kwalificatie ging zo lekker! Als ik zo door had kunnen klimmen had er misschien wel een halve finale ingezeten.

Uiteindelijk strandde ik op de 35e plek. Ben ik tevreden? Niet helemaal. Ik heb absoluut niet slecht geklommen. Mentaal zat het goed en ik heb geen grote fouten gemaakt. Geen pas voelde te hard, alle grepen voelden goed, ik voelde me dus sterk. Toch miste ik net dat beetje duur dat ik afgelopen maand nog bij had moeten trainen. Ik denk dat ik normaal geklommen heb, maar in zo'n sterk deelnemersveld is normaal niet genoeg. Je moet pieken, boven jezelf uit stijgen, en dat heb ik niet gedaan. Hiermee is de wedstrijd voor mij voorbij. We zitten nog een paar dagen hier in Arco. Tijd om nog wat van de rots, de zon en het ijs te genieten!

21 juni 2011

Worldcup Boulder Eindhoven

Hoewel boulderen niet echt mijn discipline is deed ik afgelopen weekend toch mee aan de Worldcup hier in Eindhoven. Een internationale wedstrijd in eigen land is toch iets bijzonders dat je eigenlijk niet mag missen. Ik voelde me sterk, hoewel ik de laatste weken vol duur aan het trainen ben, dus besloot ik een poging te wagen. Juist omdat ik geen optimale voorbereiding had gehad voelde dit als een super relaxte wedstrijd, waar niks vanaf hing. Het gevolg was dat ik super ontspannen klom en heel veel plezier had in alle super vette boulders. De hele wand zat vol modules en grote grepen waarop je je een weg naar boven moest weten te vechten.
Uiteindelijk pakte ik twee tops. Er waren echter twee boulders die ik bijna had, maar net niet af wist te maken. In tegenstelling tot het lead klimmen krijg je bij boulderen geen punten voor elke greep die je vasthoudt. Bijna top is dus niks. Zo kwam het dat ik super lekker en voor m'n gevoel ook echt goed geklommen had, maar dat dat er in de uitslag totaal niet uit kwam. Ik eindigde op een 26e plek en viel daarmee ver buiten de halve finale. Even ter indicatie: als ik die twee boulders wel af had weten te maken, dan was ik als 12e door geweest naar de halve finale. Maarja, als en dan bestaat nou eenmaal niet.
Foto's: Marjo van Bergen

8 juni 2011

Grotte du Brotsch

Het was inmiddels alweer een tijdje geleden dat ik voor het laatst buiten ben wezen klimmen. Afgelopen weekend besloot ik dat het zo niet langer kon. Het was super mooi weer en omdat het hemelvaart was hadden m'n ouders een paar dagen vrij. Ze boden aan om naar een klimgebied te rijden en zo'n aanbod sla ik natuurlijk niet af! Zo kwam het dat ik donderdag middag ineens weer onder aan de rots stond. Heerlijk!

Bob Schubert en ik hadden besloten om naar Grotte du Brotsch, een mooie zandstenen grot in de Noord-Vogezen, te gaan. Bob was hier al eens eerder geweest en wist me zo de vette routes aan te wijzen. Om op te warmen klommen we de 7a+ die midden door de grot loopt. Erg handig als je hier setjes in hebt hangen, aangezien er een hele hoop 8a varianten zijn die in dezelfde lijn eindigen. Omdat we nu dus al de setjes in de 7a+ hadden hangen was het vrij logisch om één van de twee populairste 8a's in de grot te gaan proberen. Deze route, Brombeerzeit genaamd, bestaat namelijk uit slechts een paar harde passen, een hele lange boulder eigenlijk, die vervolgens overgaat in de 7a+ uitklim. Na een paar pogingen wist ik de route te klimmen. Dat ging een stuk makkelijker dan ik vooraf gedacht had! Snel werkte ik nog een andere 8a uit voordat we terug gingen naar de camping om lekker wat te eten.

De volgende dag waren we lekker vroeg bij de rots, waardoor we een lange klimdag hadden. Alle tijd om veel mooie routes te klimmen dus. Ik voelde nog een keer de passen in de 8a die ik de dag daarvoor had uitgewerkt. Deze 8a, Traité de déversification, voelde voor mij best hard aan. Veel mensen zeggen juist dat hij heel makkelijk is, maar in een aantal passen kwam ik net wat lengte te kort, waardoor ik voor de moeilijke oplossingen moest gaan. Passen zijn naar mijn mening echter nooit onmogelijk als je klein bent, ze worden alleen soms wat harder, maar dan moet je maar wat sterker zijn! In m'n eerst volgende poging klom ik met die mentaliteit de route uit. Yes! Nog een 8a! Later klom Bob dezelfde route en wist daarmee zijn eerste 8a weg te tikken. Super Bob!

Er waren nog twee lijnen over die ik graag wilde klimmen. De eerste, Le Temps T, ook 8a, is een variant op Brombeerzeit. Na wat voor mij de crux was, wordt er zo nog een klein cruxje aan geplakt. Aan het eind van de dag wist ik deze route echter ook te klimmen. Zo klom ik drie 8a's in twee dagen. Nog nooit voelden de 8a's zo makkelijk, dat betekent dat ik op de goede weg ben.

Toen ik de derde en laatste klimdag wakker werd bleek dat ik de dagen daarvoor iets te enthousiast was geweest. Doordat ik al die vette routes in dat fantastische dak wilde klimmen had ik veel te weinig rust genomen en veel te veel gedaan. Het resultaat was flinke spierpijn in m'n buik en schouders en een hele dunne huid. Ik moest me er nu echt toe zetten om nog wat te klimmen en geloofde dat het niet echt veel zin meer had. Gelukkig pushte Bob me om toch nog een poging in L'angle incarnat, 7c, te doen. Ik wilde deze route graag onsight klimmen, maar alles voelde zo brak! De mooie lijn gaf me tijdens het klimmen echter zoveel motivatie dat ik een lading reservekracht wist aan te spreken. Zo hing ik ineens aan de eindgreep. Een mooie afsluiting van het weekend!

1 juni 2011

Lead 3

300 punten! Afgelopen weekend kon ik met een goed gevoel de nationale lead competitie van dit jaar afsluiten. Met drie overwinningen pakte ik ook de overwinning in de eindstand.

De wedstrijd was goed georganiseerd en verliep vlot. We hadden vroeg klaar kunnen zijn als Rachel en ik er in de finale niet op dezelfde pas uitgevlogen waren. Er moest dus wederom een superfinale aan te pas komen. Net zoals vorige wedstrijd klommen we de mannen finale route. Vorige keer had ik daar veel moeite mee, omdat alle passen erg uitgestrekt waren. Ik weet niet of dat nu minder was, of dat het in m'n hoofd gewoon beter zat, maar de superfinale ging deze keer echt super goed! Voor de meeste passen moest ik behoorlijk vechten, maar ik bleef steeds hangen en strandde zo op greep 22-. Met deze score zou ik de helft van de mannelijke finalisten verslagen hebben. Best leuk ;)



In de superfinale (foto: nkbv.nl)

25 mei 2011

Het wedstrijdseizoen is weer begonnen!!!!

Afgelopen weekend was het zover: de aftrap van het internationale wedstrijdseizoen! Eindelijk! Na een winter lang trainen was dit het eerste testmoment. Zou de training van de afgelopen maanden z'n vruchten afwerpen?

Om alvast in de wedstrijdsfeer te komen deed ik het weekend daarvoor mee aan Lead 2, welke dit keer in Monte Cervino gehouden werd. De wedstrijd verliep wel goed. Ik topte zowel de halve finale als de finale, die naar mijn mening beide te makkelijk, maar wel mooi waren. Rachel Nilwik deed hetzelfde, waardoor we de strijd in de heren finale mochten uitvechten. Ik viel eerder dan nodig was, maar won daarmee toch. Conclusie: ik wist nog steeds niet of ik nou fit was of niet. Of m'n duur nou verbeterd zou zijn en of ik niet meer steeds tegen een leeg gevoel aan zou lopen zou in Edinburgh moeten blijken.


In de halve finale van Lead 2 (foto Frank Penders)

Voordat ik naar Edinburgh vertrok voor de eerste EYC van dit jaar werd me een aantal keer de volgende vraag gesteld: ben je fit? Het antwoord dat daarop volgde was meestal iets in de zin van: ik weet het niet. Ik voelde me sterk, vooral in boulders, maar ik had het idee dat dat er in routes nog niet echt uit kwam, onder andere doordat ik nog veel fouten maakte. Daarnaast voelde ik me in echt harde routes vaak snel leeg, maar dat lege gevoel kwam wel steeds later. En in hoe verre zou m'n vorige seizoen nog in m'n hoofd meespelen, waarin het steeds maar niet lukte om te presteren? In Edinburgh zou dus moeten blijken of ik op de goede weg ben voor het WK, dat over twee maanden plaatsvindt.
Ik werd gelijk in het diepe gegooid. Ik moest als eerste starten, wat toch vaak nadelig is. Daarnaast besloot de organisatie ook nog om op het laatste moment van alles in de planning om te gooien. Dan moet je vooral mij hebben! Toch lukte het me om rustig en ontspannen te klimmen. Zowel in de eerste als de tweede kwalificatie was ik wel zenuwachtig, maar daar leed m'n klimmen niet onder. In beide routes eindigde ik als 5e. Een mooie uitgangspositie voor de finale de volgende dag, al had ik het idee dat er meer in gezeten had. Maar dat betekende veel goeds: ik was fit!

De volgende dag ging ik dus vol vertrouwen de finale in. Toen de route ook nog helemaal vol met axis-grepen bleek te zitten kon het niet meer stuk. Toen ik eindelijk van start ging liep alles perfect. Ik weet niet of ik ooit zo ontspannen en zeker heb geklommen in een finale. Alle passen voelden ontzettend makkelijk. Ik was dus echt een stuk sterker geworden. Ik had de rust in m'n hoofd om elke mogelijke rustpositie te benutten. Ik genoot echt van het klimmen en knalde door de route heen. Vol overtuiging klom ik tot aan het dak, helemaal bovenin. Daar maakte ik echter een fout. Ik zette niet hard genoeg aan naar een greep om de hoek die ik niet kon zien. Ik miste de greep en gleed zo uit de route. Nog vrij fit stond ik vervolgens op de grond. Wel een beetje balen. Er had nog meer in gezeten. Toen later ook nog bleek dat nummer 4 en 3 helemaal kapot aankwamen op het punt waar ik was weggegleden, daar in een hopeloze poging een verkeerde greep pakten, en daarmee net een greep extra vast hadden gehad dan ik, moest ik wel even door de zure appel heen bijten. Maar achteraf kan ik terug kijken op een goeie wedstrijd. Ik ben goed op weg, mentaal zit het allemaal weer recht en wanneer ook de foutjes er uit zijn kan ik knallen!

18 april 2011

Boulder 2 en Bleau


Tijdens de kwalificaties van I Love Problems. Foto www.nkbv.nl
Afgelopen week stond in het teken van Boulderen. Na een lange krachtperiode werd het tijd om eens te testen hoe ik ervoor stond. Eerst stond de 2e boulderwedstrijd op de kalender en daarna zou ik voor drie dagen naar Bleau gaan.

Eerst de boulderwedstrijd dus. Om twee uur ’s middags werden we in Steep Part Rotterdam verwacht. Na 1,5 uur Boulderen besloten Vera en ik dat we wel genoeg hadden gedaan om ons voor de finale te plaatsen en dus besloten we ons briefje in te leveren. Het bleek genoeg te zijn voor een gedeelde eerste plaats. De strijd moest dus in de finale beslist worden. Daar maakten we het nog behoorlijk spannend. Tot de laatste boulder stonden we gelijk en leek het weer op een superfinale uit te draaien. Vera flashte deze laatste boulder. Helaas kwam ik net wat kracht tekort in de eindpas en zag ik de mooie technische oplossing niet. Ik viel tot drie keer toe uit de eindpas, wat resulteerde in een 2e plek. Niet slecht, maar ik had toch het gevoel dat ik het in de laatste boulder wat had laten liggen.

Twee dagen later gooiden Roelien en ik de crashpads in de auto en vertrokken we naar Bleau. Na heel veel file kwamen we om half 12 eindelijk op de camping aan. Snel de tent opzetten dus en gelijk naar bed, klaar om morgen te knallen!
De eerste dag besloten we naar Isatis te gaan. Aangezien ik pas twee keer in Bleau ben geweest heb ik nergens echt projecten zitten. M’n doel was dan ook om veel semi-harde boulders te klimmen. In eerste instantie was het wel even wennen, al die slopers en vreemde technische pasjes. Aan het eind van de middag kreeg ik de smaak te pakken. Ik klom 2 7a’s: Renversement Dialectique en Tequila Sunrise (die ik denk ik verkeerd deed, want op deze manier was het wel erg makkelijk!). Met deze twee boulders in de pocket besloten we nog even bij een prachtige 7b+ overhang te gaan kijken. Een vlakke, overhangende wand met twee brede banden erop. Echt een prachtig blok om te zien! De eerste helft van de boulder liep soepel, maar in de crux moest ik toch echt toegeven aan de vermoeidheid en m’n wel erg dun wordende huid. We besloten de pads in te pakken en lekker te gaan eten, maar voor deze boulder wil ik zeker nog een keer terug komen!

De tweede dag reden we eerst naar Canche aux Marciers, waar ik zo’n beetje alle lage 7’s heb geprobeerd. Heerlijk zo’n beetje rondlopen door het bos en spelen op de lage blokken in dit gebied. Uiteindelijk wist ik de 7a+ La Grande Marche te klimmen. Een prachtige spleet in een zwaar overhangende wand. Gelukkig pasten m’n dikke knokkels nog net in de smalle spleet (behalve m’n middelvinger dan!) waardoor ik de boulder vrij snel kon klimmen. Roelien probeerde nog een oud 7a project, waar ze echt super dicht bij kwam in de crux! Daarna besloten we nog even bij een 7b overhang in Drei Zinnen te gaan kijken, Diversion genaamd. Deze boulder is mij echt op het lijf geschreven: harde overhang, redelijk positieve grepen, en ik kon zelfs ergens een lolotte ontdekken, waardoor de crux ineens wel erg makkelijk liep! Na niet al te lange tijd wist ik de eindgreep te fixeren, YES! M’n tweede 7b!

De laatste dag besloten we in Rocher Canon te gaan klimmen. Daar hadden we een klassieker op het oog: Chasseur de prises. Echt een super mooie boulder, waar ik steeds een stapje dichter bij de eindgreep kwam. Na een tijdje proberen begon de huid toch echt heel veel pijn te doen en werden m’n pogingen steeds minder. Vandaag was ik te vermoeid om deze boulder nog te kunnen klimmen. Vlak voordat we besloten wat anders te geen proberen kwamen er twee Britten aan. De één herkende ik als Ben Moon. Super makkelijk fietste hij door de boulder heen. Wat inspirerend om te zien zeg! Met die inspiratie wist ik nog een 7a te klimmen die ik 4 jaar geleden eens geprobeerd heb: Lévitation. Daarna was het toch echt tijd om naar huis te gaan en de huid even de tijd te geven om te herstellen.

8 april 2011

Dit is de dag

Afgelopen maandag waren bondscoach Wouter Jongeneelen en ik te gast bij Dit is de dag op Radio 1. Hieronder kun je het item terugkijken.

4 april 2011

Jeugd Lead 1

Gister werd in Heerlen de eerste jeugdwedstrijd van het seizoen gehouden. Vorig jaar had ik dispensatie voor deze competitie, waardoor ik niet mee hoefte te doen aan de wedstrijden, maar dit jaar besloot ik die dispensatie niet aan te vragen en gewoon weer eens m'n gezicht te laten zien. Zo veel moeite is het niet om één wedstrijd mee te doen toch?

Het was wel even wennen om weer aan een nationale jeugdwedstrijd mee te doen. Aan de ene kant is het moeilijk om me te focussen en me ertoe te zetten om me optimaal op de routes voor te bereiden, omdat ik het niveau zo makkelijk aan zou moeten kunnen. Aan de andere kant verwacht iedereen op zo'n dag dat ik al die routes wel even uitklim, maar ook ik kan een keer een fout maken en wegzippen. Zo kom ik in een positie terecht waarin ik voor mezelf en voor anderen alleen maar kan verliezen.

De kwalificaties liepen prima. Zonder problemen topte ik beide routes. Op naar de finale dus. Daar ging het, naar mijn idee, fout. In de finale route klom ik snel tot de laatste pas, waar ik ineens wat begon te aarzelen. Toen ik eindelijk de juiste positie had gevonden om aan te zetten zipte m'n hand weg. Geen TOP dus. En dat in een route die niet veel moeilijker was dan de routes waar ik normaal in opwarm. In het deelnemersveld van een EYS had ik hiermee zeker de finale misgelopen. Ik baalde dus flink. Ik had wel gewonnen, maar het voelde alsof ik dik verloren had. Gelukkig pakte ik wel 100 punten en daarmee hoop ik me te plaatsen voor het NJK.

29 maart 2011

Trainen trainen trainen!

Omdat ik eindelijk weer een beetje fit begon te worden vond ik dat het wel weer eens tijd werd voor een trainingsstage. Zodoende boekte ik een ticket naar Innsbruck om me daar een week lang kapot te trainen in Tivoli, de beste trainingshal die ik ken. De routes zijn er allemaal super continu en er zitten zo ontzettend veel harde routes dat je er als leadklimmer je hart op kunt halen. Knetter hard verzuren dus!

Thuis, in Amsterdam, train ik veel met intervallen. Je verzint een rondje, of hakt een route in tweeën, en herhaalt deze vervolgens een aantal keer met korte rust tussendoor. Dit is de beste manier om met een beperkt aantal harde routes een goeie training te verzorgen. In tivoli is er geen gebrek, maar juist een overvloed aan harde routes. Dat biedt de mogelijkheid om een totaal andere training te kunnen draaien. Ik begon elke training met het uitwerken van twee harde routes, waar ik aan het eind van de week pogingen in kon doen. Daarna begon het echte verzuren. 8 routes rond 7b/c vrij snel achter elkaar klimmen, of 4 dubbels (steeds twee semi-harde routes achter elkaar klimmen). Na zo'n training doet alles pijn. Je kunt je handen zelfs op bakken niet meer dicht houden, je huid brandt en al je spieren zijn uitgeput. Het echte Innsbruck gevoel, heerlijk!

Omdat ik in m'n opbouw nog niet in de duurperiode zit besloot ik ongeveer de helft van m'n trainingen in het boulderhok te doen. Het boulderhok in Tivoli is klein, maar doordat elk gaatje gevuld is en er een enorme variatie aan grepen uit verschillende landen is, is ook het boulderhok een toplocatie om je als wedstrijdklimmer voor te bereiden op het wedstrijdseizoen. Daarnaast zijn er geen boulders uitgezet, maar moeten alle boulders zelf verzonnen worden. Dat in combinatie met het grote aantal sterke klimmers dat hier traint zorgt voor een enorme variatie in stijlen en stuk voor stuk bizarre, getructe en fysieke boulders. Erg leuk om een paar trainingen deel uit te mogen maken van deze hechte groep klimmers, die me de meest vette boulders lieten zien.

Ik heb dus erg genoten van dit weekje Oostenrijk. Ik heb ontzettend hard en lekker getraind. Natuurlijk is dat soms ook confronterend. Zo'n week laat je goed zien waar je nu eigenlijk staat. Wat goed gaat en vooral ook, wat niet. Het is fijn om zo lang voor de start van het wedstrijdseizoen eens goed in de spiegel te kijken. Ik weet nu waar ik nog aan moet werken en ik heb de tijd om daar ook daadwerkelijk wat mee te doen. Aan de slag dus!

14 maart 2011

Lead 1: 1e!

Gisteren was het zover... de eerste wedstrijd van het seizoen! Na m'n winterstop was ik totaal uit vorm. M'n spanning was weg, ik kon lang niet zo hard aan kleine greepjes trekken als eerst en m'n duur was echt belabberd. Gelukkig is dat inmiddels alweer twee maanden geleden en in die tijd heb ik natuurlijk niet stil gezeten.

De wedstrijd kwam dus op het perfecte moment om te kijken hoe het nu met m'n vorm staat. In de trainingen voelde ik me de laatste twee weken erg sterk, maar aangezien ik vooral kracht heb getraind was ik best gespannen over hoe het nu met m'n duur stond.

De halve finale was een rechte wand. Niet mijn sterkste punt, maar ook dat gaat de laatste tijd vooruit. Vrij gemakkelijk klom ik de route uit. Op naar de finale! Deze route was meer mijn stijl: overhang met grote passen aan goede grepen en allemaal trucjes. Ik knalde snel door de route heen tot ik op ongeveer 2/3 een pas tegen kwam die in mijn ogen bijna onmogelijk was. Ik wilde de route uitklimmen en besloot dus lang te rusten om te kijken en geen onnodige risico's te nemen. Uiteindelijk besloot ik voor een oplossing te gaan die ontzettend hard voelde, maar het lukte! Daarna kwamen nog een aantal behoorlijk harde passen. Helaas viel ik in de laatste pas toch nog uit de route, maar het was genoeg voor de 1e plaats.

Ik kan tevreden terugkijken op de wedstrijd. Ik voelde me sterk, kreeg eindelijk een keer wat harde passen voor m'n kiezen en die wist ik goed op te lossen. Ik ben dus op de goede weg, maar de eerste internationale wedstrijd is nog ver weg en ik ben nog lang niet waar ik zijn wil. Nog een paar maanden hard trainen dus!

25 februari 2011

Bomal

Een dagje Bomal op een koude, mistige, regenachtige winterdag. Dapper of gewoon gek? Een paar weken terug maakten Roelien en ik plannen om deze week lekker een dagje buiten te gaan klimmen. We vonden dat de lente nu wel begonnen moest zijn. Toen uit het weerbericht bleek dat de winter nog een staartje had besloten we koppig om het toch maar te proberen.
Woensdag middag stapten we vast in de trein naar het zuiden. Zo konden we 's avonds nog wat routes klimmen in Heerlen. Dat bleek erg leuk te zijn! In dit kleine halletje weten ze wat bouwen is. Veel mooie, goedlopende, harde routes, daar wordt ik altijd blij van. Aan het eind van de avond had ik mezelf dan ook behoorlijk uitgeput. Gelukkig hoefde ik niet terug naar Amsterdam, maar kon ik bij Roelien blijven, zodat we de volgende dag lekker uit konden slapen en toch nog een beetje op tijd bij de rots zouden zijn.

Toen ik 's ochtends de gordijnen open deed bleek het een grijze, regenachtige dag te zijn. Roelien had het ook gezien, maar we wilden niet uitwijken naar de klimhal. Toch maar naar de rots dan, en als het echt te nat bleek te zijn konden we altijd nog naar een klimhal rijden. Toen we rond het middaguur bij de rots aankwamen bleek het nog best klimbaar te zijn. 'Kijk daar is een droge route!' 'Ja, en het is niet eens zo koud!'. Haha, daar kwam ik snel op terug toen ik in de eerste opwarmer hing. Alle grepen waren klam en vochtig en m'n vingers waren bij het eerste setje al zo koud dat ik niets meer voelde. Er was echter geen weg meer terug. Wat harde routes uitwerken dan maar, dan hebben je vingers ten minste steeds even de tijd om wat op te warmen. Ik besloot de pasjes in de route Escalier C (7c) te voelen. Alle slopers en kleine greepjes waren nat, maar toch kwam ik er vrij gemakkelijk doorheen. Een poging wagen dan maar? Ja, waarom niet, ik heb niets te verliezen toch? Die poging bleek toch niet zo'n goed plan. Zonder gevoel in je vingers bleek het toch best lastig te zijn om de kleine randjes en slopertjes vast te houden.
Snel haalde ik de setjes uit de route. Roelien had het ook wel gehad. Snel alles inpakken en weg hier! We dronken nog lekker een warm kopje thee bij de plaatselijke bakker en maakten nog een mooie wandeling. Al met al was het toch een lekker dagje. Met een voldaan gevoel keerden we terug naar Nederland. Morgen weer lekker genieten van de luxe van een warme klimhal! Wanneer de lente echt komt komen we zeker nog een keer terug om onze projecten af te maken, en dan met warme vingers ;)

16 februari 2011

Bergsportawards

Afgelopen zaterdag werden in de Blokhoeve in Nieuwegein de bergsportawards uitgereikt. Ook ik was erbij, als genomineerde in de categorie meest getalenteerde jeugdklimmer. Het was een erg leuke middag met stoere verhalen van oude sportklim- en alpine helden, inclusief foto's en filmpjes (altijd lachen, die oude klimfoto's van mannen in felgekleurde panty's!). De award voor de meest getalenteerde jeugdklimmer werd uitgereikt door meervoudig Nederlands kampioene Mirjam Verbeek. Geheel onverwacht (voor mij in ieder geval) had het publiek het meest op mij gestemd en kon ik deze award dus in ontvangst nemen. Erg leuk om zo'n prijs te winnen en zeker als hij uitgereikt wordt door één van de mensen die veel voor me heeft betekend in m'n weg omhoog. Op m'n 13e heb ik namelijk bij Mirjam in Orpierre een cursus gevolgd. Dat was de eerste zomer dat ik in een écht klimgebied was. Mirjam leerde me hoe je een route uitwerkt en ze inspireerde me enorm met haar verhalen over haar leven als topklimster. Die zomer klom ik m'n eerste 7a in de rots en vanaf toen ben ik het klimmen en ook mezelf daarin veel serieuzer gaan nemen, met alle gevolgen van dien. Dat Mirjam mij deze prijs overhandigde maakte het voor mij dus extra speciaal.

Toen en nu


Foto: Amélie Sulak (nkbv.nl)

16 januari 2011

Return to the wall

Het is zover, ik mag weer klimmen! Omdat het afgelopen wedstrijd behoorlijk heftig is geweest had ik zowel fysiek als mentaal even wat rust nodig. Om m'n lichaam die rust te gunnen besloot ik mezelf bijna drie weken lang te verbieden om ook maar een greep vast te houden, zodat ik weer fris aan de start zou kunnen verschijnen voor het nieuwe trainingsseizoen. Als je me wat beter kent weet je dat dat ontzettend moeilijk voor me is, maar... ik heb het overleefd!
Ik besloot van de gelegenheid gebruik te maken en eens met m'n familie mee te gaan op een 'normale' (lees niet-klim) vakantie. We maakten een twee weken durende rondreis door Marokko. Erg indrukwekkend, wat een landschappen!


Nu mag ik gelukkig weer beginnen met trainen. De afgelopen drie dagen ben ik non-stop in de klimhal geweest, met heel wat spierpijn, maar vooral ook heel veel blijdschap tot gevolg. Ik ben totaal niet fit en klim als een zoutzak, maar wat is het heerlijk om die grepen weer vast te houden en die bewegingen te maken! Nu is het tijd om mezelf een tijdje af te matten in de klimhal. Heerlijk, ik heb er zin in!