25 februari 2011

Bomal

Een dagje Bomal op een koude, mistige, regenachtige winterdag. Dapper of gewoon gek? Een paar weken terug maakten Roelien en ik plannen om deze week lekker een dagje buiten te gaan klimmen. We vonden dat de lente nu wel begonnen moest zijn. Toen uit het weerbericht bleek dat de winter nog een staartje had besloten we koppig om het toch maar te proberen.
Woensdag middag stapten we vast in de trein naar het zuiden. Zo konden we 's avonds nog wat routes klimmen in Heerlen. Dat bleek erg leuk te zijn! In dit kleine halletje weten ze wat bouwen is. Veel mooie, goedlopende, harde routes, daar wordt ik altijd blij van. Aan het eind van de avond had ik mezelf dan ook behoorlijk uitgeput. Gelukkig hoefde ik niet terug naar Amsterdam, maar kon ik bij Roelien blijven, zodat we de volgende dag lekker uit konden slapen en toch nog een beetje op tijd bij de rots zouden zijn.

Toen ik 's ochtends de gordijnen open deed bleek het een grijze, regenachtige dag te zijn. Roelien had het ook gezien, maar we wilden niet uitwijken naar de klimhal. Toch maar naar de rots dan, en als het echt te nat bleek te zijn konden we altijd nog naar een klimhal rijden. Toen we rond het middaguur bij de rots aankwamen bleek het nog best klimbaar te zijn. 'Kijk daar is een droge route!' 'Ja, en het is niet eens zo koud!'. Haha, daar kwam ik snel op terug toen ik in de eerste opwarmer hing. Alle grepen waren klam en vochtig en m'n vingers waren bij het eerste setje al zo koud dat ik niets meer voelde. Er was echter geen weg meer terug. Wat harde routes uitwerken dan maar, dan hebben je vingers ten minste steeds even de tijd om wat op te warmen. Ik besloot de pasjes in de route Escalier C (7c) te voelen. Alle slopers en kleine greepjes waren nat, maar toch kwam ik er vrij gemakkelijk doorheen. Een poging wagen dan maar? Ja, waarom niet, ik heb niets te verliezen toch? Die poging bleek toch niet zo'n goed plan. Zonder gevoel in je vingers bleek het toch best lastig te zijn om de kleine randjes en slopertjes vast te houden.
Snel haalde ik de setjes uit de route. Roelien had het ook wel gehad. Snel alles inpakken en weg hier! We dronken nog lekker een warm kopje thee bij de plaatselijke bakker en maakten nog een mooie wandeling. Al met al was het toch een lekker dagje. Met een voldaan gevoel keerden we terug naar Nederland. Morgen weer lekker genieten van de luxe van een warme klimhal! Wanneer de lente echt komt komen we zeker nog een keer terug om onze projecten af te maken, en dan met warme vingers ;)

16 februari 2011

Bergsportawards

Afgelopen zaterdag werden in de Blokhoeve in Nieuwegein de bergsportawards uitgereikt. Ook ik was erbij, als genomineerde in de categorie meest getalenteerde jeugdklimmer. Het was een erg leuke middag met stoere verhalen van oude sportklim- en alpine helden, inclusief foto's en filmpjes (altijd lachen, die oude klimfoto's van mannen in felgekleurde panty's!). De award voor de meest getalenteerde jeugdklimmer werd uitgereikt door meervoudig Nederlands kampioene Mirjam Verbeek. Geheel onverwacht (voor mij in ieder geval) had het publiek het meest op mij gestemd en kon ik deze award dus in ontvangst nemen. Erg leuk om zo'n prijs te winnen en zeker als hij uitgereikt wordt door één van de mensen die veel voor me heeft betekend in m'n weg omhoog. Op m'n 13e heb ik namelijk bij Mirjam in Orpierre een cursus gevolgd. Dat was de eerste zomer dat ik in een écht klimgebied was. Mirjam leerde me hoe je een route uitwerkt en ze inspireerde me enorm met haar verhalen over haar leven als topklimster. Die zomer klom ik m'n eerste 7a in de rots en vanaf toen ben ik het klimmen en ook mezelf daarin veel serieuzer gaan nemen, met alle gevolgen van dien. Dat Mirjam mij deze prijs overhandigde maakte het voor mij dus extra speciaal.

Toen en nu


Foto: Amélie Sulak (nkbv.nl)