18 april 2011

Boulder 2 en Bleau


Tijdens de kwalificaties van I Love Problems. Foto www.nkbv.nl
Afgelopen week stond in het teken van Boulderen. Na een lange krachtperiode werd het tijd om eens te testen hoe ik ervoor stond. Eerst stond de 2e boulderwedstrijd op de kalender en daarna zou ik voor drie dagen naar Bleau gaan.

Eerst de boulderwedstrijd dus. Om twee uur ’s middags werden we in Steep Part Rotterdam verwacht. Na 1,5 uur Boulderen besloten Vera en ik dat we wel genoeg hadden gedaan om ons voor de finale te plaatsen en dus besloten we ons briefje in te leveren. Het bleek genoeg te zijn voor een gedeelde eerste plaats. De strijd moest dus in de finale beslist worden. Daar maakten we het nog behoorlijk spannend. Tot de laatste boulder stonden we gelijk en leek het weer op een superfinale uit te draaien. Vera flashte deze laatste boulder. Helaas kwam ik net wat kracht tekort in de eindpas en zag ik de mooie technische oplossing niet. Ik viel tot drie keer toe uit de eindpas, wat resulteerde in een 2e plek. Niet slecht, maar ik had toch het gevoel dat ik het in de laatste boulder wat had laten liggen.

Twee dagen later gooiden Roelien en ik de crashpads in de auto en vertrokken we naar Bleau. Na heel veel file kwamen we om half 12 eindelijk op de camping aan. Snel de tent opzetten dus en gelijk naar bed, klaar om morgen te knallen!
De eerste dag besloten we naar Isatis te gaan. Aangezien ik pas twee keer in Bleau ben geweest heb ik nergens echt projecten zitten. M’n doel was dan ook om veel semi-harde boulders te klimmen. In eerste instantie was het wel even wennen, al die slopers en vreemde technische pasjes. Aan het eind van de middag kreeg ik de smaak te pakken. Ik klom 2 7a’s: Renversement Dialectique en Tequila Sunrise (die ik denk ik verkeerd deed, want op deze manier was het wel erg makkelijk!). Met deze twee boulders in de pocket besloten we nog even bij een prachtige 7b+ overhang te gaan kijken. Een vlakke, overhangende wand met twee brede banden erop. Echt een prachtig blok om te zien! De eerste helft van de boulder liep soepel, maar in de crux moest ik toch echt toegeven aan de vermoeidheid en m’n wel erg dun wordende huid. We besloten de pads in te pakken en lekker te gaan eten, maar voor deze boulder wil ik zeker nog een keer terug komen!

De tweede dag reden we eerst naar Canche aux Marciers, waar ik zo’n beetje alle lage 7’s heb geprobeerd. Heerlijk zo’n beetje rondlopen door het bos en spelen op de lage blokken in dit gebied. Uiteindelijk wist ik de 7a+ La Grande Marche te klimmen. Een prachtige spleet in een zwaar overhangende wand. Gelukkig pasten m’n dikke knokkels nog net in de smalle spleet (behalve m’n middelvinger dan!) waardoor ik de boulder vrij snel kon klimmen. Roelien probeerde nog een oud 7a project, waar ze echt super dicht bij kwam in de crux! Daarna besloten we nog even bij een 7b overhang in Drei Zinnen te gaan kijken, Diversion genaamd. Deze boulder is mij echt op het lijf geschreven: harde overhang, redelijk positieve grepen, en ik kon zelfs ergens een lolotte ontdekken, waardoor de crux ineens wel erg makkelijk liep! Na niet al te lange tijd wist ik de eindgreep te fixeren, YES! M’n tweede 7b!

De laatste dag besloten we in Rocher Canon te gaan klimmen. Daar hadden we een klassieker op het oog: Chasseur de prises. Echt een super mooie boulder, waar ik steeds een stapje dichter bij de eindgreep kwam. Na een tijdje proberen begon de huid toch echt heel veel pijn te doen en werden m’n pogingen steeds minder. Vandaag was ik te vermoeid om deze boulder nog te kunnen klimmen. Vlak voordat we besloten wat anders te geen proberen kwamen er twee Britten aan. De één herkende ik als Ben Moon. Super makkelijk fietste hij door de boulder heen. Wat inspirerend om te zien zeg! Met die inspiratie wist ik nog een 7a te klimmen die ik 4 jaar geleden eens geprobeerd heb: Lévitation. Daarna was het toch echt tijd om naar huis te gaan en de huid even de tijd te geven om te herstellen.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen