25 mei 2011

Het wedstrijdseizoen is weer begonnen!!!!

Afgelopen weekend was het zover: de aftrap van het internationale wedstrijdseizoen! Eindelijk! Na een winter lang trainen was dit het eerste testmoment. Zou de training van de afgelopen maanden z'n vruchten afwerpen?

Om alvast in de wedstrijdsfeer te komen deed ik het weekend daarvoor mee aan Lead 2, welke dit keer in Monte Cervino gehouden werd. De wedstrijd verliep wel goed. Ik topte zowel de halve finale als de finale, die naar mijn mening beide te makkelijk, maar wel mooi waren. Rachel Nilwik deed hetzelfde, waardoor we de strijd in de heren finale mochten uitvechten. Ik viel eerder dan nodig was, maar won daarmee toch. Conclusie: ik wist nog steeds niet of ik nou fit was of niet. Of m'n duur nou verbeterd zou zijn en of ik niet meer steeds tegen een leeg gevoel aan zou lopen zou in Edinburgh moeten blijken.


In de halve finale van Lead 2 (foto Frank Penders)

Voordat ik naar Edinburgh vertrok voor de eerste EYC van dit jaar werd me een aantal keer de volgende vraag gesteld: ben je fit? Het antwoord dat daarop volgde was meestal iets in de zin van: ik weet het niet. Ik voelde me sterk, vooral in boulders, maar ik had het idee dat dat er in routes nog niet echt uit kwam, onder andere doordat ik nog veel fouten maakte. Daarnaast voelde ik me in echt harde routes vaak snel leeg, maar dat lege gevoel kwam wel steeds later. En in hoe verre zou m'n vorige seizoen nog in m'n hoofd meespelen, waarin het steeds maar niet lukte om te presteren? In Edinburgh zou dus moeten blijken of ik op de goede weg ben voor het WK, dat over twee maanden plaatsvindt.
Ik werd gelijk in het diepe gegooid. Ik moest als eerste starten, wat toch vaak nadelig is. Daarnaast besloot de organisatie ook nog om op het laatste moment van alles in de planning om te gooien. Dan moet je vooral mij hebben! Toch lukte het me om rustig en ontspannen te klimmen. Zowel in de eerste als de tweede kwalificatie was ik wel zenuwachtig, maar daar leed m'n klimmen niet onder. In beide routes eindigde ik als 5e. Een mooie uitgangspositie voor de finale de volgende dag, al had ik het idee dat er meer in gezeten had. Maar dat betekende veel goeds: ik was fit!

De volgende dag ging ik dus vol vertrouwen de finale in. Toen de route ook nog helemaal vol met axis-grepen bleek te zitten kon het niet meer stuk. Toen ik eindelijk van start ging liep alles perfect. Ik weet niet of ik ooit zo ontspannen en zeker heb geklommen in een finale. Alle passen voelden ontzettend makkelijk. Ik was dus echt een stuk sterker geworden. Ik had de rust in m'n hoofd om elke mogelijke rustpositie te benutten. Ik genoot echt van het klimmen en knalde door de route heen. Vol overtuiging klom ik tot aan het dak, helemaal bovenin. Daar maakte ik echter een fout. Ik zette niet hard genoeg aan naar een greep om de hoek die ik niet kon zien. Ik miste de greep en gleed zo uit de route. Nog vrij fit stond ik vervolgens op de grond. Wel een beetje balen. Er had nog meer in gezeten. Toen later ook nog bleek dat nummer 4 en 3 helemaal kapot aankwamen op het punt waar ik was weggegleden, daar in een hopeloze poging een verkeerde greep pakten, en daarmee net een greep extra vast hadden gehad dan ik, moest ik wel even door de zure appel heen bijten. Maar achteraf kan ik terug kijken op een goeie wedstrijd. Ik ben goed op weg, mentaal zit het allemaal weer recht en wanneer ook de foutjes er uit zijn kan ik knallen!

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen