8 juni 2011

Grotte du Brotsch

Het was inmiddels alweer een tijdje geleden dat ik voor het laatst buiten ben wezen klimmen. Afgelopen weekend besloot ik dat het zo niet langer kon. Het was super mooi weer en omdat het hemelvaart was hadden m'n ouders een paar dagen vrij. Ze boden aan om naar een klimgebied te rijden en zo'n aanbod sla ik natuurlijk niet af! Zo kwam het dat ik donderdag middag ineens weer onder aan de rots stond. Heerlijk!

Bob Schubert en ik hadden besloten om naar Grotte du Brotsch, een mooie zandstenen grot in de Noord-Vogezen, te gaan. Bob was hier al eens eerder geweest en wist me zo de vette routes aan te wijzen. Om op te warmen klommen we de 7a+ die midden door de grot loopt. Erg handig als je hier setjes in hebt hangen, aangezien er een hele hoop 8a varianten zijn die in dezelfde lijn eindigen. Omdat we nu dus al de setjes in de 7a+ hadden hangen was het vrij logisch om één van de twee populairste 8a's in de grot te gaan proberen. Deze route, Brombeerzeit genaamd, bestaat namelijk uit slechts een paar harde passen, een hele lange boulder eigenlijk, die vervolgens overgaat in de 7a+ uitklim. Na een paar pogingen wist ik de route te klimmen. Dat ging een stuk makkelijker dan ik vooraf gedacht had! Snel werkte ik nog een andere 8a uit voordat we terug gingen naar de camping om lekker wat te eten.

De volgende dag waren we lekker vroeg bij de rots, waardoor we een lange klimdag hadden. Alle tijd om veel mooie routes te klimmen dus. Ik voelde nog een keer de passen in de 8a die ik de dag daarvoor had uitgewerkt. Deze 8a, Traité de déversification, voelde voor mij best hard aan. Veel mensen zeggen juist dat hij heel makkelijk is, maar in een aantal passen kwam ik net wat lengte te kort, waardoor ik voor de moeilijke oplossingen moest gaan. Passen zijn naar mijn mening echter nooit onmogelijk als je klein bent, ze worden alleen soms wat harder, maar dan moet je maar wat sterker zijn! In m'n eerst volgende poging klom ik met die mentaliteit de route uit. Yes! Nog een 8a! Later klom Bob dezelfde route en wist daarmee zijn eerste 8a weg te tikken. Super Bob!

Er waren nog twee lijnen over die ik graag wilde klimmen. De eerste, Le Temps T, ook 8a, is een variant op Brombeerzeit. Na wat voor mij de crux was, wordt er zo nog een klein cruxje aan geplakt. Aan het eind van de dag wist ik deze route echter ook te klimmen. Zo klom ik drie 8a's in twee dagen. Nog nooit voelden de 8a's zo makkelijk, dat betekent dat ik op de goede weg ben.

Toen ik de derde en laatste klimdag wakker werd bleek dat ik de dagen daarvoor iets te enthousiast was geweest. Doordat ik al die vette routes in dat fantastische dak wilde klimmen had ik veel te weinig rust genomen en veel te veel gedaan. Het resultaat was flinke spierpijn in m'n buik en schouders en een hele dunne huid. Ik moest me er nu echt toe zetten om nog wat te klimmen en geloofde dat het niet echt veel zin meer had. Gelukkig pushte Bob me om toch nog een poging in L'angle incarnat, 7c, te doen. Ik wilde deze route graag onsight klimmen, maar alles voelde zo brak! De mooie lijn gaf me tijdens het klimmen echter zoveel motivatie dat ik een lading reservekracht wist aan te spreken. Zo hing ik ineens aan de eindgreep. Een mooie afsluiting van het weekend!

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen