21 juli 2011

WK Arco

De eerste belangrijke wedstrijd van het jaar zit erop. Afgelopen woensdag startte voor mij het WK met de kwalificaties voor de lead. Maanden lang had ik hier naartoe getraind. Dit moest m'n eerste piek worden. Dat plan liep echter een beetje in het water toen ik een maand voor de wedstrijd een griep te pakken kreeg die steeds maar niet weg leek te gaan. Natuurlijk probeerde ik daar gewoon door heen te trainen (hmm, misschien werd het daarom wel niet beter ;)) maar juist in deze weken moet je duur een sprong gaan maken en dat deed het niet. Twee weken geleden besloot ik dat het zo niet ging werken en dat ik gas terug moest nemen. M'n griep ging over en ineens kwam de fitheid aanwaaien. De trainingen liepen weer lekker en het vertrouwen kwam terug. Ik was klaar voor de wedstrijd!
Toen ik een eerste blik op de startlijst wierp wist ik dat het behalen van de halve finale zeker niet makkelijk ging worden. Tachtig deelnemers hadden zich ingeschreven, stuk voor stuk super fit, omdat dit niet alleen voor mij, maar ook voor de rest van de deelnemers de belangrijkste wedstrijd van het jaar is. Voor iedereen een moment om te pieken dus.

Eenmaal bij de wedstrijdwand aangekomen was ik blij verrast. De wand was vernieuwd en er zaten vier routes in die er erg mooi uit zagen. Vrij continu op kleine randjes, dat lag me wel. Na een twee uur durende voorbereiding was ik aan de beurt. Ik wilde de route op hoog tempo klimmen, om de verzuring wat tegen te gaan. Dat lukte aardig. In m'n hoofd zat alles goed. Ik kon echt met het klimmen bezig zijn. Doordat ik steeds wat met het touw in de knoop zat rondom m'n benen verzuurde ik echter wel vrij snel. Normaal zou het dan snel afgelopen zijn, maar het lukte me ver door te klimmen in die verzuring. Als ik de volgende route net zo door zou kunnen bijten, maar dan zonder foutjes met het touw, zou een halve finale er misschien wel in zitten.

De tweede kwalificatie begon lekker. Ik klom vlot door, maar benutte de rusten ook. Alles voelde lekker soepel aan. Halverwege de route begon ik licht te verzuren, dus besloot ik het tempo nog wat omhoog te gooien. Niet meer nadenken, gewoon op gevoel doorklimmen. Ik had de demo zo goed bekeken dat m'n lichaam precies wist welke bewegingen het af moest spelen. Nog niet zwaar verzuurd bereikte ik een crux-pas. Ik had een duidelijk idee over hoe ik deze pas moest maken. Ik zette aan, maar pakte de greep niet op de juiste plek. Voor ik het wist lag ik eruit. Wel balen. Ik had niet slecht geklommen, maar het begin van die tweede kwalificatie ging zo lekker! Als ik zo door had kunnen klimmen had er misschien wel een halve finale ingezeten.

Uiteindelijk strandde ik op de 35e plek. Ben ik tevreden? Niet helemaal. Ik heb absoluut niet slecht geklommen. Mentaal zat het goed en ik heb geen grote fouten gemaakt. Geen pas voelde te hard, alle grepen voelden goed, ik voelde me dus sterk. Toch miste ik net dat beetje duur dat ik afgelopen maand nog bij had moeten trainen. Ik denk dat ik normaal geklommen heb, maar in zo'n sterk deelnemersveld is normaal niet genoeg. Je moet pieken, boven jezelf uit stijgen, en dat heb ik niet gedaan. Hiermee is de wedstrijd voor mij voorbij. We zitten nog een paar dagen hier in Arco. Tijd om nog wat van de rots, de zon en het ijs te genieten!

1 opmerking:

  1. Hi Nikki,
    Ik heb 1 route van jou live kunnen volgen. Wat klom je goed zeg, ik heb ervan genoten. Gaaf dat de wedstrijden live worden uitgezonden.... De 2e route helaas gemist (er moest tussendoor ook gewerkt worden...). Jammer dat je de halve finales (net) gemist hebt, maar toch gefeliciteerd met je mooie 35e plaats!!! Veel plezier nog in Arco..
    Groetjes, Stephanie (van Owen)

    BeantwoordenVerwijderen